Het is wederom een nieuwjaarsbelofte van macro-economisch herstel dat ons voorgespiegeld wordt, maar één die niet weerspiegelt wat vele Surinamers daadwerkelijk ervaren: een voortdurende strijd om het hoofd boven water te houden te midden van een samenleving waar de kloof tussen de beleidsprojecties en de werkelijkheid verwijdt. Het vooruitzicht op een groeiend bruto binnenlands product (bbp) en verbeterde economische indicatoren klinkt loftuitend, maar de realiteit is dat grote delen van de bevolking zich hierin niet herkennen.

Verwijzende naar het artikel in collega krant Starnieuws geschreven door heer Dorinnie.: https://www.starnieuws.com/index.php/welcome/index/nieuwsitem/79220.

De bittere tand des tijds heeft laten zien hoe de patronagepolitiek, diepgeworteld in Suriname’s politieke cultuur, een hardnekkige belemmering vormt voor gelijkheid in kansen en economische vooruitgang. Deze politiek verankert de machtsdynamiek binnen een selecte groep en marginaliseert degenen die niet verbonden zijn door deze historische en vaak verholen netwerken van wederzijdse begunstiging.

Het artikel schept een beeld van een land op de weg naar economisch herstel, maar het gaat niet in op degenen die niet passen in deze vooruitstrevende narratieve. Voor hen is de beloofde groei niet meer dan een illusie, een cijfer op een pagina dat niet overeenkomt met hun levensomstandigheden. De realiteit van hoge inflatie, vastgelopen lonen en werkloosheid te midden van een wereld die vooral in dienst lijkt te staan van grootkapitaal en buitenlandse investeerders, vormt een constante bedreiging voor het dagelijks overleven van vele Surinamers.

Het is waar dat economische herstelmaatregelen soms pijnlijke bezuinigingen en hervormingen vereisen. Maar het criterium voor succes moet verder reiken dan de droge statistieken en zich concentreren op de werkelijke verbetering van het welzijn van elke burger. Wordt de bevolking daadwerkelijk uit de greep van armoede gehaald? Worden de jeugd en minder bevoordeelden voorzien van de middelen om hun potentieel te verwezenlijken en de ketenen van achterstelling te doorbreken?

Het pleidooi voor intensivering van inspanning door Surinamers, omschreven in het artikel, is een te simplistisch antwoord op complexe vraagstukken die de samenleving teisteren. Het legt de verantwoordelijkheid voor verbetering bijna uitsluitend bij het individu en ziet over het hoofd dat het systeem waarbinnen men verwacht ‘te groeien’ fundamenteel onevenwichtig is.

Het bedrijfsleven in Suriname moet ongetwijfeld een stap voorwaarts zetten, maar het moet de steun krijgen van een beleid dat inclusiviteit, toegankelijkheid en gelijkheid promoot. Het stimuleren van diverse sectoren, zoals die in de landbouw, mijnbouw, toerisme en industrie, is cruciaal. Toch, zonder een gelijk speelveld, blijft echte economische groei een verre droom voor degenen die niet ‘in’ zijn.

Het grote dilemma is dat het economisch beleid in Suriname niet alleen moet zorgen voor macro-economische stabiliteit, maar ook moet breken met de geschiedenis van exclusieve economische vooruitgang. De ‘plantage politiek’ van Suriname moet evolueren naar een systeem dat transparantie bevorderd, de jeugd machtigt en het recht van elk individu om economisch vooruit te komen waarborgt.

Terwijl de financiële steun van internationale partners welkom is, mag dit niet dienen als een lapmiddel voor de dieper liggende structurele problemen die het land teisteren. Echte progressie zal pas bereikt worden wanneer er een fundamentele verschuiving plaatsvindt in de manier waarop de economie functioneert en wie deze dient.

In een tijdperk waar de roep om rechtvaardigheid en gelijkheid steeds luider klinkt, is het hoog tijd voor Suriname om een bladzijde om te slaan. Voor een toekomst waarin economische groei niet alleen zichtbaar is in de cijfers of voor een bevoorrechte groep, maar waarbij elk lid van de Surinaamse samenleving kan meegroeien en bloeien. Alleen dan kunnen de vruchten van macro-economische stabiliteit echt door iedereen geplukt worden.