Er wordt een precedent geschapen vlak voor uw ogen. Overheidsknopen draaiers zijn voortaan vrij om te vluchten. Ook Chan mag straks vluchten als blijkt dat hij de boel heeft bedonderd tijdens zijn Presidentschap. Wat blijft er dan nog over van Suriname?

Zo kan de Surinaamse Grondwet meteen de WC-pot in. Er is geen sprake van gelijkheid en in ieder geval werkt justitie daar keihard aan mee.

Om te begrijpen wat zich afgelopen periode in de zaak Bouterse heeft afgespeeld moet u voor uzelf de volgende vraag beantwoorden:

Als ik met mijn man of vrouw, mijn zoon of dochter, in een soortgelijke situatie als Bouterse zat, had ik dan ook mogen vluchten?

De vlucht van Bouterse kan niet voorbereid zijn door 1 persoon, dit is een duidelijk voorbeeld van samenspanning, medeplichtigheid en vooral corruptie van top to bottom met Chan als hoofdverdachte.

En zo komt u erachter dat u leeft in een tikkende tijdbom. Als deze regeerders die nu al zoveel macht misbruiken om iedereen die fout is laten vluchten, Hoefdraad, de figuren van SLM, de Haan, en nu ook Bouterse, wat gaat er dan gebeuren als er straks Olie en Gas money te verdelen valt, en dus meer macht hebben? Wie gaan ze dan berechten als iemand steelt? Van Trikt moet meteen vrijgesproken worden. De zaak Adhin, voor een paar kapotte camera lensen is een joke. Suriname is een fantoom democratie, een fantoon rechtstaat, u heeft een fantoom minister van justitie en een fantoom PG, zo ook fantoon rechters en zich ziekmeldende politie agenten, en u heeft binnenkort ook fantoor groei en welvaart en loopt in fantoom kleren rond. U begrijpt het denk ik nu wel.

Het complete bestuur van Suriname heeft gefaald in de ogen van de democratie. Er is sprake van een schijndemocratie, de fantoom van 1975 spookt rond.

In een onverwachte ontwikkeling wordt de regering onder leiding van President Chan Santokhi geconfronteerd met een ongekende druk na de vlucht van de voormalige Surinaamse leider Desi Bouterse. Hoe gaat men dit verbloemen? Met welk verhaal gaan ze u voor de gek houden?

Deze recente gebeurtenis schudt de fundamenten van de rechtstaat en ondermijnt de democratie in Suriname op een wijze die het land nog niet eerder heeft meegemaakt.

Terwijl de details omtrent de vermeende vlucht van Bouterse zich ontvouwen, groeit de publieke verontwaardiging over de vermeende samenzwering en nalatigheid van topfiguren binnen de Surinaamse regering en justitie. Beschuldigingen van samenspel en grove nalatigheid kleuren het discours, met de indruk dat sleutelfiguren, van inlichtingendiensten tot misschien wel de procureur-generaal en de minister van Justitie, mogelijk een rol hebben gespeeld in de totstandkoming van Bouterse’s vluchtroute. Zoiets organiseer je niet in je eentje.

Dergelijke gebeurtenissen zetten het idee van Suriname als een land waar gerechtigheid en wetgeving heersen, ernstig op losse schroeven. Wat zich zou moeten profileren als een democratisch bestel, wordt nu door velen gezien als een pantomime van justitie, een ‘fantoomdemocratie’ waarin de werkelijke principes van eerlijke rechtspraak verre van gerealiseerd zijn.

Deze kwestie zorgt voor een nationale oproep tot diepgaande reflectie en hervorming. De regering Santokhi staat onder druk om verantwoording af te leggen en velen stellen dat alleen hun onmiddellijke aftreden gepast zou zijn in het licht van dergelijke ernstige gebeurtenissen. Men roept op tot een motie van wantrouwen, een onmiskenbare stap in parlementaire systemen om politieke verantwoordelijkheid af te dwingen.

De gebeurtenissen vormen een unieke testcase voor de robuustheid van Suriname’s democratische instituten. Er heerst een consensus dat alle betrokken bestuursorganen, inclusief oppositiepartijen, zich moeten schamen voor hun stilte of mogelijke onwetendheid aangaande de activiteiten die tot deze situatie hebben geleid. Het publiek vraagt zich af of Suriname’s claim van een functionerende democratie wel terecht is als dergelijke incidenten kunnen plaatsvinden, schijnbaar ongehinderd door de verantwoordelijke instanties.

De roep om aftreding is niet alleen een echo van publieke ontevredenheid, maar tevens een eis voor verandering en reformatie binnen het politieke en juridische landschap van het land. De essentie van democratie ligt in transparantie, verantwoording en publieke dienstverlening, die nu vooral als lege concepten lijken te bestaan.

Suriname staat nu op een kritisch punt: omarmt het zijn democratische principes en treedt het op tegen falen en corruptie, of blijft het steken in een modus van ontkenning en vermijding? Het is een kans om niet alleen het huidige bestuur ter verantwoording te roepen, maar ook om een fundament te leggen voor een toekomst waarin recht en gerechtigheid niet langer ideeën zijn, maar realiteiten die het dagelijkse bestuur vormen.

Terwijl het wachten is op actie vanuit het parlement, houdt het Surinaamse volk zijn adem in, eensgezind in de wens dat gerechtigheid en integriteit hun welverdiende plaats zullen innemen in de kern van hun politieke systeem. De uitkomst van deze crisis zal een definitief oordeel vellen over de aard van Suriname’s democratie en de toewijding aan de principes die het moet belichamen.

Suriname, u bent verkracht al 48 jaar land, en volk u wordt weer verkracht, wanneer gaan uw ogen open?