Suriname maakt het iedere keer weer mee, de mug die een hele familie ziek in bed krijgt met hoge koorts, kinderen die niet naar school kunnen en ouders die geen inkomen kunnen genereren. Alsof het leven in een ontwikkelingsland niet moeilijk genoeg is, loert de kleine mug om nog een klap uit te delen. De economische gevolgen zijn groter dan men zou vermoeden.

Denguekoorts, vaak aangeduid als ‘botbrekende koorts’ vanwege de ernstige pijn die het veroorzaakt, is een muggen-gebonden virale infectie die verregaande economische repercussies heeft in ontwikkelingslanden. De economische last van deze ziekte is veelzijdig en raakt aan verschillende sectoren, van de volksgezondheid tot het bedrijfsleven en toerisme.

Gezondheidszorgsystemen in ontwikkelingslanden staan vaak al onder druk door beperkte financiële middelen, gebrek aan medische voorzieningen en een lage toegankelijkheid van zorg voor de totale bevolking. Dengue voegt hier een extra laag aan toe. De directe kosten van de medische behandeling van denguepatiënten – inclusief laboratoriumtests, ziekenhuisopnames en medicatie – kunnen gezinnen en overheden zwaar belasten. Bovendien leidt een hoger aantal patiënten met deze ziekte tot langere wachttijden en een grotere druk op de toch al schaarse gezondheidszorgmiddelen. In sommige gevallen worden middelen die bestemd zijn voor andere gezondheidsproblemen omgeleid naar de bestrijding van dengue, wat de algehele zorgverlening nog verder benadeelt.

Een indirect maar zwaarwegend economisch effect van dengue is het verlies aan productiviteit. Arbeiders die lijden aan de ziekte zijn vaak langere tijd niet in staat te werken, en dit heeft zijn weerslag op de lokale en nationale economie. In landen waar landbouw een substantiële inkomstenbron is, kan een uitbraak van dengue tijdens het oogstseizoen desastreus zijn voor de voedselvoorziening en de economische stabiliteit van een regio. De impact op productiviteit is niet enkel een kwestie van enkele vermiste werkdagen; het heeft ook lange-termijngevolgen voor de professionele en academische ontwikkeling van individuen, wat de algemene economische groei vertraagt.

Het toerisme, een hoeksteen voor veel ontwikkelingseconomieën, wordt ook negatief beïnvloed door denguekoorts. Angst voor infectie kan toeristen ontmoedigen specifieke bestemmingen te bezoeken en dit heeft vaak een domino-effect op lokale bedrijven zoals hotels, restaurants en tour operators. Wanneer een uitbraak internationale media-aandacht trekt, kan dat leiden tot een langdurige afname in toeristenaantallen, wat weer een langdurige financiële klap kan betekenen voor een sector die sterk afhankelijk is van buitenlandse bezoekers. Dit resulteert in baanverlies en verminderde inkomsten, wat de economische toestand van een land ernstig kan verslechteren.

Handel en investeringen zijn ook niet immuun voor de gevolgen van dengue. Investeerders kijken naar de volksgezondheidssituatie bij het evalueren van risico’s, en een hoge prevalentie van dengue kan de perceptie van een land als investeringsbestemming negatief beïnvloeden. Dit kan resulteren in verminderde buitenlandse directe investeringen en handelsmogelijkheden, wat ongunstig is voor een land dat probeert economisch vooruit te komen.

Voor het verzachten van deze gevolgen, is het cruciaal dat ontwikkelingslanden zich richten op effectieve preventie- en bestrijdingsstrategieën voor denguekoorts. Dit omvat investeringen in infectiepreventieprogramma’s, verbetering van stedelijke sanitaire voorzieningen om broedplaatsen voor muggen te verminderen, en uitbreiding van publieke gezondheidscampagnes om bewustzijn te verhogen.

Een sterke inzet op deze gebieden kan helpen om het aantal dengue gevallen te verminderen, en daarmee de economische druk op ontwikkelingslanden verlichten. Op lange termijn kan dit zelfs bijdragen aan duurzame economische groei. Het is duidelijk dat de strijd tegen dengue niet alleen een kwestie van gezondheid is, maar dat het ook een essentiële component vormt in de sociaaleconomische ontwikkeling van een land.