Suriname faalde en blijft falen. Met de vlucht van zo een groot publieke persoon als ex-President Bouterse is onomstotelijk vast komen te staan dat Suriname geen rechtsstaat is maar een farce, een aspirerende, maar chronisch zieke staat die ooit hoopt een rechtsstaat te worden.

Suriname is een failed state omdat de politiek faalt, de oppositie faalt, DNA in haar controlerende rol faalt, de magistratuur faalt omdat de uitvoerende macht tandeloos blind en doof er bij staat, de leiding van het land faalt omdat ze tijd heeft voor onzin maar niet voor de belangrijkste zaken. De vraag is wie faalt er niet? U faalt ook omdat u dit niet onder ogen wil zien en wil toegeven. U faalt omdat u het prima vertoeven vindt in de grote rommelboel. Maar wellicht heeft u geen andere keus. Waar kunt u naartoe? Vluchten naar Cuba of Venezuela lukt u niet, een beroep doen op de leiding van het land lukt ook niet. Tja, dan maar blijven feesten, eten en drinken als afleiding.

Een rechtstaat staat niet alleen voor recht maar ook voor handhaving. Een massa moordenaar laten vluchten door samen te spannen werpt de vraag op; welke organisaties en vooral personen van boven naar beneden, van links en rechts moeten worden ontslagen, voor het samenspannen in deze zaak? En waarom is de regering Santokhi nog niet naar huis gestuurd? Ook niet door de oppositiepartij de NDP? Zie hier hoe de complete politieke in alle kleuren en geuren haar incompetentie weergeeft.

Het feit dat andere landen wel machthebbers berechten stelt Suriname een norm waar Suriname duidelijk niet aan voldoet en dus op basis van deze wanorde compleet faalt als rechtstaat.

Door Bouterse te laten vluchten heeft Suriname onnodig een kans gemist om zichzelf in de ogen van de internationale gemeenschap te positioneren als een rechtstaat. Maar nee, onder Santohki blijft de rommelstaat staan en is zelfs groter geworden. Zijn leiderschap faalt compleet.

Suriname is onder Santohki een complete failed state omdat de sheriff en zijn deputies compleet incompetent zijn.

De wijze waarop landen hun rechtssystemen inzetten om gerechtigheid te handhaven, kan sterk variëren. Om een goed begrip te krijgen van hoe landen omgaan met verantwoordelijkheid en het berechten van hooggeplaatste functionarissen, kunnen we een vergelijking maken tussen Malaysia en Suriname.

In Malaysia heeft het rechtssysteem laten zien dat het machtige en invloedrijke personen niet ontziet. In de afgelopen jaren hebben prominente figuren in het land, waaronder voormalig premier Najib Razak, te maken gehad met gerechtelijke vervolging. Najib Razak werd veroordeeld voor corruptie en machtsmisbruik in verband met het 1MDB-schandaal, een van de grootste financiële schandalen in de recente geschiedenis. Hij werd veroordeeld tot een gevangenisstraf van twaalf jaar en een boete van miljoenen dollars. Deze rechtszaak en veroordeling stuurden een krachtig signaal naar de bevolking van Malaysia, namelijk dat geen enkele persoon boven de wet staat, ongeacht zijn of haar status.

In schril contrast hiermee staat de situatie in Suriname, waar voormalig president Desi Bouterse heeft kunnen wegvluchten voor gerechtigheid. Desi Bouterse, een omstreden figuur die veroordeeld is voor betrokkenheid bij de Decembermoorden in 1982, is niet naar de gevangenis gestuurd zoals zijn medeplichtigen, maar heeft zijn straf weten te ontlopen door te vluchten naar het buitenland. Deze ontsnapping heeft een diepgaande impact gehad op de perceptie van de Surinaamse bevolking over de geloofwaardigheid van hun rechtssysteem en de wil van de autoriteiten om gerechtigheid te waarborgen.

Een mogelijke verklaring voor het verschil in rechtshandhaving tussen Malaysia en Suriname kan worden gevonden in de politieke en sociale context van beide landen. Malaysia heeft in de afgelopen jaren een aanzienlijke politieke verandering doorgemaakt, waarbij de oppositiepartij de verkiezingen heeft gewonnen en een meer progressieve en transparante benadering van het rechtssysteem heeft nagestreefd. Deze verschuiving heeft bijgedragen aan de bereidheid om hooggeplaatste functionarissen ter verantwoording te roepen en te berechten, ongeacht hun status.

Aan de andere kant heeft Suriname te maken gehad met politieke instabiliteit en een ingewikkelde erfenis van militaire dictatuur. Dit heeft geleid tot een mate van politieke polarisatie en verdeeldheid die de rechtsgang kan beïnvloeden. De ontsnapping van Desi Bouterse kan worden gezien als een symptoom van deze politieke en sociale complexiteit, waarbij de grenzen van gerechtigheid en verantwoordelijkheid vervagen.

De vergelijking tussen Malaysia en Suriname op het gebied van rechtshandhaving illustreert de uitdagingen en implicaties van de behandeling van hooggeplaatste functionarissen in het rechtssysteem. Het succes van Malaysia bij het berechten van invloedrijke personen toont aan dat het mogelijk is om gerechtigheid te waarborgen, ongeacht iemands positie. Aan de andere kant benadrukt het falen van Suriname om Desi Bouterse ter verantwoording te roepen, de noodzaak van een sterk en onafhankelijk rechtssysteem dat kan opstaan tegen politieke druk en eenieder gelijk behandelt voor de wet.

Het is van cruciaal belang voor landen om te leren van elkaars ervaringen en beste praktijken op het gebied van rechtshandhaving. Dit zal bijdragen aan de ontwikkeling van robuuste, geloofwaardige en eerlijke rechtssystemen die de rechten van individuen beschermen en gerechtigheid waarborgen, ongeacht hun positie of invloed. Alleen door vastberadenheid en de vasthoudende toepassing van de wet kunnen samenlevingen de fundamenten van rechtvaardigheid versterken en een eerlijke en transparante manier.

Zolang dit niet het geval is kun je pochen over inflatie beheersing en nog meer onzin maar het land blijft air freshner nodig hebben want capital zal unfresh blijven in lijn met de unfresh mindset van de leiders en misleiders van het land.