Recent is de dame, die van Bami houdt, van IMF, IMF bamivrouw, weer bezig geweest air-freshner te spuiten boven Suriname. Ze praat over alles behalve de disfunctionele Surinaamse samenleving, als het gaat om medische zorg, onderwijs, handhaving. Ze blijft air-freshner spuiten en valse veren stoppen in de oren van de regering, met het verhaal dat de electra tarieven omhoog moeten terwijl ze vergeet te vermelden dat zonder goede doorlichting van de EBS organisatie weinig tot geen impact bereikt zal worden. Want het probleem zit niet alleen in de tarieven maar ook in de incompetentie van de regering om EBS door te lichten, en zo blijft met u valse verhalen voorhouden.

Gelukkig heeft u het ondertussen wel door; die mevrouw van IMF praat onzin want ze durft niet mee met u naar de winkel om boodschappen te halen.

Door de komst van het IMF is de veiligheid, medische zorg en onderwijs in Suriname ernstig aangetast en verder verloederd. Het door het IMF geïntroduceerde koopkrachtvernietigingsprogramma heeft vooral de salarissen van de zwakkeren in Suriname geraakt en kapotgemaakt, waardoor vitale beroepen zoals politie, brandweer, militairen, medisch personeel en onderwijzers het hardst zijn getroffen.

Terwijl ondernemers niet aanzienlijk zijn geraakt door het vrijgeven van de Surinaamse dollar, is de impact ervan duidelijk te zien in de samenleving. Deze groep lijkt gewoon door te feesten, terwijl de werknemers in de vitale sectoren het moeilijk hebben. In Suriname worden deze beroepen al 48 jaar slecht betaald, waardoor het verlies aan koopkracht ervoor heeft gezorgd dat ze niet voldoende gemotiveerd zijn om hun werk naar behoren te doen.

Niet alleen worden deze werknemers verstoken van noodzakelijke middelen door de regering, ook ontbreekt de belangrijke motivatie om hun werk goed uit te voeren. Dit heeft geleid tot een disfunctionele samenleving waarin criminaliteit, corruptie en dodelijke tekortkomingen in de gezondheidszorg worden versterkt. Deze sociale en maatschappelijke effecten worden echter niet in ogenschouw genomen door zowel de regering als het IMF, omdat ze deze niet terugzien in hun spreadsheets en ratio’s.

Zowel de regering als deskundigen weigeren deze perverse effecten te erkennen en hiernaar te handelen. De regering heeft door haar blindheid en doofheid voor deze effecten van het IMF-programma en haar eigen falen om deze effecten tijdig te voorzien, laten zien dat zij onbekwaam is in het beheersen van een crisis. Hierdoor worden generaties Surinamers vernietigd door onkunde en incompetentie.

De regering heeft het gapende gat tussen rijk en arm gigantisch vergroot, waardoor grote delen van de samenleving tientallen jaren nodig zullen hebben om hiervan te herstellen. Ondertussen blijven zij uitgebuit worden en kunnen generaties Surinamers, inclusief huidige en toekomstige kinderen, zich niet evenwichtig ontwikkelen in vergelijking met kinderen uit ondernemende gezinnen.

Het is cruciaal dat de regering en deskundigen de ogen openen voor de verwoestende gevolgen van het IMF-programma en passende maatregelen nemen om deze situatie recht te zetten. Investeringen in veiligheid, gezondheidszorg en onderwijs moeten prioriteit krijgen, zodat Suriname een veerkrachtige en evenwichtige samenleving kan worden waarin alle burgers gelijke kansen hebben op een welvarende toekomst.