Voor Suriname geldt dat lenen hetzelfde is als monetair financieren want zonder toename aan de inkomsten kant blijft de zieke economie aan het infuus sterven.

In de wereld van ontwikkelingseconomieën staan leningen en monetair financieren vaak centraal in het debat over hoe deze landen hun groei en ontwikkeling moeten financieren. Maar wat als deze twee benaderingen eigenlijk twee kanten van dezelfde medaille zijn? Voor veel ontwikkelingslanden, vooral die sterk afhankelijk zijn van vreemde valuta voor hun importen, kan het aangaan van leningen net zo goed gelijk staan aan het bijdrukken van geld en het financieren via de monetaire weg.

Het proces van lenen lijkt op het eerste gezicht misschien minder riskant dan simpelweg geld bijdrukken. Echter, voor veel ontwikkelingslanden is de realiteit anders. Deze landen zijn vaak afhankelijk van buitenlandse leningen om hun economieën draaiende te houden en kritieke ontwikkelingsprojecten te financieren. Maar waar komt de valuta voor die leningen vandaan? Vaak uit internationale financiële instellingen of andere landen, wat betekent dat het uiteindelijk moet worden terugbetaald in vreemde valuta.

Hier ontstaat een paradox. Ontwikkelingslanden moeten hun eigen valuta gebruiken om de leningen terug te betalen, maar ze hebben vaak niet genoeg vreemde valuta verdiend door export om aan die verplichtingen te voldoen. Dus, om de leningen terug te betalen, moeten ze hun eigen valuta devalueren, waardoor de inflatie stijgt en de koopkracht van hun burgers afneemt. Dit proces lijkt verdacht veel op het bijdrukken van geld en het financieren via de monetaire weg.

Bovendien creëert de afhankelijkheid van buitenlandse leningen een cyclus van schuldopbouw die moeilijk te doorbreken is. Terwijl ontwikkelingslanden nieuwe leningen aangaan om oude schulden af te lossen, blijven ze steeds dieper in de schulden zinken. Dit heeft verstrekkende gevolgen voor de economische stabiliteit en de soevereiniteit van deze landen.

Dus wat is de oplossing? Het antwoord ligt misschien in het stimuleren van binnenlandse productie en het verminderen van de afhankelijkheid van buitenlandse leningen. Door te investeren in infrastructuur, onderwijs en gezondheidszorg kunnen ontwikkelingslanden hun eigen economieën versterken en minder afhankelijk worden van externe financiering.

Kortom, het aangaan van leningen door ontwikkelingslanden kan net zo riskant zijn als geld bijdrukken en monetair financieren, vooral wanneer deze landen sterk afhankelijk zijn van vreemde valuta voor hun importen. Het is tijd voor een heroverweging van de financiële strategieën van deze landen, met de nadruk op duurzame ontwikkeling en economische zelfredzaamheid.