Stel een landbouwer in Nickerie de vraag hoeveel van zijn kinderen nog op de rijstvelden in Nickerie in de zon willen werken en u zult versteld staan van het antwoord. En dit is maar 1 punt dat ik in dit artikel wil aanhalen om uw ogen te openen.

De rijstsector, in ieder geval de kleine en middelkleine rijstboer, is nu in coma en staat op het punt zijn laatste adem uit te blazen. Iedere keer bedelen bij Potros Chan is niet de oplossing. De Nickeriaanse boer moet begrijpen dat de groot Padi-inkoper geen vriend is maar een keiharde kapitalist waar ook Potros Chan afhankelijk van is. Hoe meer de groot Padi-inkoper de kleine Padi-boer uitknijpt, hoe meer die verdient en dus hoe meer Potros Chan aan partij donatie kan krijgen om de verkiezing te winnen. Dit moet de boer goed begrijpen. Het is een kliek van knopendraaiers die geen bal geven om de kleine Padi-boer en voortzetting van de rijstsector.

Niemand wil meer in de brandende zon gif spuiten in de rijstvelden

Vroeger woonden Nickerianen in samengestelde families, broers en zussen woonden allemaal in een huis en gezinnen waren groot, Nickerianen in de polders, waar de rijst geplant wordt, hadden vroeger veel kinderen, 5-12 kinderen. Dus arbeidskrachten waren er genoeg in deze grote gezinnen die vooral afhankelijk waren van de landbouw. En voortvarend en rijk werden deze families. Met rijkdom kwam modernisering en door de modernisering in de wereld is alles aan het veranderen. Moderne boerengezinnen bestaan uit 2-3 kinderen. En iedere hindoestaan droomt ervan zijn/haar kind als een gestudeerde te zien. Dit weten we. Dus de landbouw voortzetting wankelde al.

Steeds minder jongeren voelen de landbouw aar hun voorouders trots op waren. Velen uit Nickerie trekken naar de Stad, naar Paramaribo, waar je beter kunt studeren, een betere “airco-baan” kan krijgen en lekker koffie kan drinken op een terras en kan feesten naar hartenlust. In Nickerie is er al decennialang geen bal te beleven.

Dus de vraag is; wie wil de vader nog opvolgen, wie wil nog branden in de zon, vergif spuiten in de rijstvelden, kunstmest strooien, en dan moeten bedelen bij de groot rijstinkopers om een “goede” padiprijs? Iedere jaar weer hetzelfde verhaal?

Toen die “Bakra” vertrok kwam de eerste stap naar verwaarlozing van de sector

Hiernaast is het zo dat sinds die “Bakra” uit Wageningen is vertrokken, het alleen maar bergafwaarts is gegaan met de landbouw in Nickerie. De Nickeriaanse boer heeft de afgelopen decennia onvoldoende gedaan om haar landbouwsector met kennis en kunde dat vernieuwend zou moeten werken te redden. Men heeft onvoldoende geïnvesteerd in nieuwe kennis terwijl andere landen wel gewerkt hebben aan modernisering en vooral veredeling en nog meer van hun landbouwsector.

Ook al krijgt de Nickeriaanse boer iedere keer hulp van de President bij de bepaling van de opkoop padiprijs de sector gaat zeker dood want de Nickeriaande boer kan niet voldoende concurreren met de grote rijstproducenten van de wereld.

De grootste rijstproducenten ter wereld bevinden zich voornamelijk in Azië, waar rijst een belangrijk voedingsmiddel is en een cruciaal onderdeel van de landbouw. De landen die de grootste hoeveelheden rijst produceren, zijn:

1. China: China is de grootste producent van rijst ter wereld. Het heeft uitgebreide rijstvelden, en rijst is een hoofdbestanddeel in de Chinese keuken.

• India: India is de tweede grootste rijstproducent. Het diverse klimaat van India maakt het geschikt voor het verbouwen van verschillende soorten rijst, en het is een essentieel voedsel voor een groot deel van de bevolking.

• Indonesië: Als een van de grootste archipellanden beschikt Indonesië over veel vruchtbaar land voor rijstteelt. Rijst vormt een essentieel onderdeel van de Indonesische maaltijd.

• Bangladesh: Rijst is het belangrijkste gewas in Bangladesh, en het land is een van de grootste producenten wereldwijd, ondanks de relatief kleine oppervlakte in vergelijking tot grotere producenten.

• Vietnam: Vietnam is niet alleen een van de grootste producenten maar ook een belangrijke exporteur van rijst. De Mekongdelta is een bijzonder vruchtbaar gebied dat ideaal is voor rijstproductie.

Deze landen hebben allemaal grote landbouwsectoren die zwaar zijn gericht op rijstproductie, wat niet alleen belangrijk is voor binnenlandse consumptie maar ook voor export en economische groei.

En dan komt de grote vernietiger van de Nickeriaanse rijst sector; Oil en Gas!

Dit wordt de genadeslag. De door Oil en Gas veroorzaakte “Dutch disease”.

De term “Dutch disease” verwijst naar een economisch fenomeen waarbij de ontdekking van grote natuurlijke hulpbronnen, zoals olie en gas, leidt tot negatieve effecten op andere sectoren van de economie, met name de industrie en landbouw. Dit verschijnsel is genoemd naar Nederland, waar in de jaren ’60 de ontdekking van aardgas leidde tot zo’n economische verstoring. Hieronder bespreken we hoe de Dutch disease de landbouwsector kan beïnvloeden, met name door het verschuiven van arbeid en investeringen naar de olie- en gassector en de resulterende leegloop in landbouw.

Verslechtering van de Concurrentiepositie, Hervorming van Arbeidskrachten

Wanneer een land een grote natuurlijke hulpbron ontdekt, stijgt vaak de waarde van zijn munteenheid als gevolg van de export van deze hulpbron. Deze waardestijging maakt landbouwproducten uit dat land duurder en minder concurrerend op de wereldmarkt. Hierdoor kunnen landbouwexporteurs moeite hebben om te concurreren met landen die goedkopere producten kunnen aanbieden, wat leidt tot een afname van de landbouwexporten.

De olie- en gassector biedt vaak hogere lonen en betere arbeidsvoorwaarden vergeleken met de landbouwsector. Dit trekt arbeidskrachten weg van de landbouw naar de lucratievere banen in de olie- en gasindustrie. Deze leegloop kan leiden tot een tekort aan arbeidskrachten in de landbouw, wat de productiviteit en output van de sector vermindert.

Vermindering van Investeringen in Landbouw, Negatieve Impact op Landelijke Gebieden

De focus op de olie- en gassector kan leiden tot een verschuiving van zowel overheids- als particuliere investeringen naar deze industrie ten koste van de landbouw. Dit betekent minder financiële ondersteuning voor landbouwonderzoek, infrastructuurontwikkeling, technologieverbetering en andere noodzakelijke investeringen voor de groei en duurzaamheid van de landbouwsector.

De uittocht van arbeidskrachten en de afname van investeringen kunnen leiden tot een afname van economische activiteiten in rurale gebieden waar landbouw de belangrijkste economische motor is. Dit draagt bij aan armoede en verstedelijking, omdat mensen op zoek gaan naar betere kansen in stadscentra of in de industrie in opkomst.

Monocultuur-economie

Een sterk afhankelijke economie van olie en gas wordt kwetsbaar voor prijsschommelingen op de wereldmarkt voor deze hulpbronnen. Wanneer de prijzen dalen, kan het gebrek aan diversiteit in de economie, inclusief een verzwakte landbouwsector, ernstige economische gevolgen hebben zoals werkloosheid en economische recessie.

Oplossingen

Om de negatieve effecten van de Dutch disease op de landbouwsector te mitigeren, kunnen overheden een aantal strategieën overwegen:

Diversificatie: Bevorder diversificatie in de economie om overmatige afhankelijkheid van de olie- en gasindustrie te voorkomen.

Investeren in Technologie: Stimuleer investeringen in landbouwtechnologie en infrastructuur om de productiviteit en aantrekkelijkheid van de sector te vergroten.

Ondersteunen van Kleinere Landbouwbedrijven: Geef financiële en educatieve ondersteuning aan boeren om concurrerend te blijven.

Beleid en Regulerende Kaders: Ontwikkel beleid dat de nadelige gevolgen van de Dutch disease minimaliseert door gelijke ontwikkeling van alle economische sectoren te bevorderen.

Maar ik geloof niet dat de Surinaamse overheid hiertoe in staat is. Daarvoor moet je de sociaal maatschappelijke effecten serieus nemen, bereidwillig zijn te investeren in de uiterst zieke sector en vooral intelligent zijn. De Surinaamse overheid is al 48 jaar lang bezig juist alles te vernietigen, onderwijs, gezondheidzorg, veiligheid, alles is vernietigd, nu nog de rijstsector in Nickerie, dan kunnen de “fotoh-ianen” veel geld verdienen aan de makkelijke import, alles centreren in “Fotoh”.

Conclusie

De effecten van de Dutch disease kunnen verwoestend zijn voor de landbouwsector, maar met doordacht beleid en strategische investeringen is het mogelijk om een evenwichtige economische groei te bewerkstelligen die alle sectoren van de economie ten goede komt. Hierdoor kan een land profiteren van zijn natuurlijke hulpbronnen zonder de rest van zijn economie te benadelen.

Ik voorspel dat de rijstsector van Nickerie haar laatste adem aan het uitblazen is. Net als Mariënberg en daarna Wageningen, is het slechts een kwestie tijd. De hardst lachende zijn de importeurs in Paramaribo, die worden schat en schatrijk met het importeren van rijst. De andere groep hard lachende zijn de grote rijst producenten van de Nickerie, die machtig alle kleine en midden kleine boeren gaan opkopen omdat ze beter georganiseerd zijn en goedkoper kunnen lenen om de rijstproductie te betalen.

Kortom als de Nickeriaanse rijstsector wordt vernietigd wordt het leven duurder door import, maar wat maakt het uit Oil en Gas, gaat iedereen die Rolls Royce bezorgen. Dus sang we spang?