In Ocer geldt “Crimen nefandum”, er geldt “het misdrijf waar niet over gesproken mag worden”. En owee een journalist het in z’n hoofd haalt om over “moordenaar” ofzo te praten dan staan de bullenpees en de mierennesten klaar! Want zo ging het tijdens de militaire dictatuur, vrijheid indammen, angst zaaien, grote mannen het in hun broek laten doen en dan sadistisch erbij staan en genieten. En zij die toch doorgingen met dictator pesten, tja, de rest weet u zelf wel in te vullen.

Onder druk komt de ware aard naar boven, van de mens en organisatie en nu ook bij de NDP, de partij waar de veroordeelde, recent overleden, Bouterse, voorzitter van was. De dictatoriale, no-nonsense, meedogenlozen, reflexen die hebben geleid tot de 8 december moorden, zijn vandaag duidelijk zichtbaar. En de Surinaamse pers heeft er maar mee te doen. De pers moet zich in Ocer gedragen, dat is het duidelijke dictaat.

En dan wil men deze partij regeermacht gunnen en of als coalitiepartner het land Suriname laten besturen?

Wat is er nog democratisch aan de Nationale Democratische Partij als de perscorps van Suriname in haar vrijheid wordt beknot?

In een gezonde democratie speelt de pers een cruciale rol als waakhond van de samenleving, controleur van de macht en platform voor verschillende perspectieven. Journalistieke censuur past niet binnen deze context en ondermijnt de fundamenten van democratische principes. In dit artikel bespreken we waarom censuur schadelijk is voor een democratische partij en samenleving.

Vrijheid van Meningsuiting

Een van de kernprincipes van democratie is de vrijheid van meningsuiting. Dit recht stelt burgers en de pers in staat om hun ideeën, kritiek en visies onbelemmerd te delen. Wanneer een partij kiest voor censuur, beperkt het niet alleen de persvrijheid maar ook het recht van burgers om geïnformeerd te worden. Dit leidt tot een eenzijdige informatievoorziening en verzwakt de mogelijkheid van burgers om weloverwogen beslissingen te maken.

Transparantie en Verantwoording

Democratische partijen worden geacht transparant te zijn en verantwoording af te leggen aan hun kiezers. Journalistieke censuur verzwakt deze principes door kritische rapportage en controle op machthebbers te onderdrukken. Zonder de mogelijkheid om machthebbers te controleren, kunnen corruptie en wanbeleid onopgemerkt blijven, wat ten koste gaat van de geloofwaardigheid van de partij en het vertrouwen van het publiek.

Diversiteit van Standpunten

Een levendige democratie staat open voor een scala aan meningen en debatten. Censuur beperkt deze diversiteit en bevordert een monocultuur van gedachtegoed. Door alle stemmen te horen en te respecteren, stimuleert een democratie innovatief denken en bevordert het sociale cohesie. Censuur ondermijnt deze processen door afwijkende meningen te onderdrukken.

Vertrouwen in Democratische Instellingen

Het vertrouwen van het publiek in democratische instellingen hangt samen met de perceptie dat deze instellingen eerlijk, open en representatief zijn. Censuur kan dit vertrouwen schaden, vooral als het door een politieke partij wordt geïmplementeerd. Het publiek kan beginnen te twijfelen aan de intenties en integriteit van hun vertegenwoordigers, wat kan resulteren in politieke apathie of vervreemding.

Internationale Reputatie

Voor een partij die zich op een wereldtoneel wil profileren, kan censuur schadelijk zijn voor de internationale reputatie. Democratische landen en instellingen hechten veel waarde aan persvrijheid en mensenrechten. Een partij die censuur toepast, loopt het risico internationaal gezien te worden als autoritair en ondemocratisch, wat kan leiden tot diplomatieke isolatie en economische consequenties.

Conclusie

Journalistieke censuur is in strijd met de kernwaarden van democratische beginselen. Het belemmert vrije meningsuiting, ondermijnt transparantie en verantwoording, beperkt diversiteit aan standpunten, schaadt het vertrouwen van het publiek in democratische instellingen en kan de internationale reputatie van een partij ernstige schade toebrengen. Democratische partijen dienen te streven naar openheid, inclusiviteit en dialoog als fundamentele pijlers van hun beleid en praktijken.

Voor alsnog geldt “Ocer locuta causa finita”, “Ocer heeft besloten”, en de rest moet maar accepteren. Journalisten van Suriname take it or leave it. Wie van jullie heeft nog principes? En laten we niet vergeten, zo ging het vanaf 1980 met een diepte punt in de geschiedenis van Suriname op 8 december 1982, en dan in 2020, toen er 4 miljard USD schuld werd geërfd door regering Chan-Bravo.

Een land minstens 100 jaar achteruitzetten is blijkbaar ook een verdienste waar grote Surinaamse zonen voor nodig zijn.