Niemand stelt de belangrijkste vraag aan de NDP: Hoe gaat NDP de 4 miljard USD schuld, af te lossen vanaf 2028, want ja, dames en heren, daar ligt ‘ie dan: de rekening van de Nationale Democratische Partij (NDP). En dus zeggen ze nu: “Stem op ons, we lossen het wel op.” Maar HOE gaat Ghetto Papa de NDP het aflossen? We weten dat de VHP weer gaat doen met IMF, maar met WIE gaat Ghetto Papa NDP het doen?

Hoe dan? Met gebeden? Met nieuwe pakketten? Met ghetto-retoriek en retropropaganda?

Welkom in Suriname — het land waar iedereen praat, iedereen kakelt, en niemand rekent. We zijn een natie van zelfverklaarde economen, politieke profeten, Facebook-financials en WhatsApp-wetenschappers. En o ja, ook de Vereniging van Economisten (VES) kraait af en toe mee vanaf het economische kippenhok. Iedereen weet alles. Behalve wie de verdomde 4 miljard USD gaat terugbetalen. Ik weet het wel; U gaat het moeten terugbetalen, uw kinderen en uw kleinkinderen. Ja u!

De Papa van de Ghetto (de Mama was de NPS) Een glimmend, vettig schuldentapijt van 4 miljard USD, netjes uitgespreid onder de voeten van huidige en de volgende generatie Surinamers, zelfs de klein kinderen. En de NDP, de partij die die financiële fuik opzette? Die wil gewoon weer aan de macht in 2025. Alsof het een voetbal wedstrijd is. Zonder plan HOE de 4 miljard af te lossen. En niemand vraagt de NDP, Fa joh pay a 4 miljard schuld? Niemand stelt die vraag aan lieverdjes van Suriname. Alsof we stemmen op wie de leukste stem heeft, niet wie het land in de afgrond zong.

De Schuld die Niemand Wil aanraken

De vraag die écht telt in deze verkiezing is:

“Wie gaat die 4 miljard terugbetalen vanaf 2028?”

Maar hé, wie denkt daar nog aan als je een verkiezingsvlag, een paarse T-shirt of Oranje petje hebt gehad?

Onder leiding van Desi Bouterse — de Michael Jackson van de democratie (alleen dan zonder ritmegevoel en met meer schulden) — en zijn discipel Ashwin Adhin, bouwde de NDP een schuldenconstructie waar zelfs de Italiaanse maffia ‘respect’ voor zou tonen. En de nu voortvluchtige ex-minister Hoefdraad? Die fluisterde in de oren van de Centrale Bank: “Print maar bij.”

Resultaat: geldverwatering, torenhoge inflatie, en een schuldenberg die elke Surinamer — zelfs die nog geboren moet worden — al een paar duizend USD achterstand geeft op het leven.

IMF? No Spang. We Hebben Toch de Ghetto.

De huidige regering (ook niet perfect, laten we eerlijk zijn) heeft tenminste geprobeerd de puinhoop op te ruimen via een deal met het IMF. Maar de NDP? Die kon nooit door één deur met het IMF. Te veel regels, te veel transparantie, te weinig ruimte voor “creatieve begrotingen”. Ze konden geen njang maken als IMF mee moet kijken. Niemand kon Helicopters kopen of wegen bouwen zodat er lekker geld gestolen kon worden.

En dus zeggen ze nu: “Stem op ons, we lossen het wel op.”

Hoe dan? Met gebeden? Met nieuwe pakketten? Met ghetto-retoriek en retropropaganda?

Of gewoon met een nieuwe lening om de oude lening te betalen? Klassieke NDP-style.

Iedereen een Analist, Niemand een Oplosser

Ondertussen kakelt heel Suriname door.

De Vereniging van Economisten? Kakelt.

De sociale media? Kakelende audio’s, video’s, analyses, zelfs PowerPoints.

Iedereen weet ineens alles van “monetaire soevereiniteit”, “schuldverlichting” en “macro-economische beleidskaders”.

Maar als je vraagt: “Wat is het plan van de NDP om de Oppenheimer Bonds terug te betalen vanaf 2028?”, hoor je ineens… stilte. Of erger: nog meer gekakel. Want Suriname is tegenwoordig een kippenren met microfoons. En de eieren? Die blijven uit.

Geen Voetbalwedstrijd — Maar je Toekomst

Op 25 mei 2025 kies je niet tussen Barcelona en Real Madrid. Je kiest geen “kampioen van de straat”. Je kiest mensen die moeten omgaan met een financiële tijdbom van miljarden.

De NDP heeft vaker gewonnen. Elke keer lieten ze een ravage achter — kapotte economie, torenhoge schulden en een munt die we letterlijk zagen verdampen. En elke keer liepen ze weg van de puinhoop alsof ze net een gezellige bingoavond hadden gehad.Maar dit keer is het geen spelletje meer. Dit is geen partijkeuze. Dit is een keuze tussen toekomst of herhaling, tussen bouwen of weer opnieuw beginnen in de modder. Suriname kan zich geen bingo-regering meer veroorloven.

De Vraag die Moet Klinken: En Nu?

Dus ja, kakel gerust verder. Analyseer, roddel, speculeer, filosofeer, klets in groepsapps over wie “sterk overkomt op het podium.” Maar stel jezelf ook deze simpele vraag:

Als de NDP weer wint… en het IMF nu weg is… wie betaalt dan die 4 miljard schuld aan Oppenheimer vanaf 2028? HOE gaat NDP het terug betalen, hoe gaan ze de schuld aflossen? Hoe voorkom je beslaglegging?

Of laat je je kind straks uitleggen aan een buitenlandse schuldeiser waarom hun toekomst is gegijzeld door je politieke nostalgie door te stemmen op NDP?

Slotakkoord: De Kakel is Leuk, Maar wat is de Oplossing van de NDP?

We hebben genoeg politici gehad die mooi praten. Nu hebben we leiders nodig die kunnen  rekenen. Die met IMF door 1 deur kunnen. Die internationaal geen paria zijn. Die beseffen dat de appel zuur is maar toch in bijten omdat je geen land opbouwt met luilakken die zich voordoen als redders van de Ghetto.

Want deze verkiezing is geen karaoke-wedstrijd, geen modeshow van vlaggen en geen prijsvraag wie het hardst “Mi lobi yu” kan zingen. Dit is de laatste kans om Suriname uit de pinari te trekken.

En wie dat niet begrijpt?

Die spelt met de eigen toekomst, de toekomst van zijn/haar eigen kinderen en klein kinderen. Feit is een partij die geen antwoord kan geven op de vraag hoe ze de schuld gaan aflossen van 4 miljard USD die ze zelf hebben gecreëerd hoort thuis in het kippenhok. Kakelend. Ver weg van het presidentieel paleis en absoluut niet in een regering, zeker niet in een coalitie.