Wie op de NPS stemt, stemt niet op principes — maar op parodie, je stemt op de NDP. En wie denkt dat de NDP een nieuwe weg biedt, heeft vijftig jaar geschiedenis genegeerd. De NPS onder leiding van Gregory Rusland is volgens critici verworden tot een satellietpartij van de NDP.

De partij, ooit gedragen door principes onder iconen als Pengel en Venetiaan, lijkt nu geïnfiltreerd door NDP’ers en bereid elke ideologische overtuiging op te geven in ruil voor regeringsmacht. Stemmen op NPS is daarmee feitelijk stemmen op de NDP onder Oma Simons. In deze politieke soap speelt de NPS de rol van ‘Ghetto Mama’, die zich nestelt in een hernieuwde alliantie met de ‘Ghetto Papa’ van Suriname: de NDP. Beide partijen zwaaien met het label “Nationaal”, maar vertegenwoordigen vooral een dom en simplistisch nationalisme, doorspekt met koloniaal ressentiment en politieke kortzichtigheid. Deze “ouders van de Ghetto” hebben Suriname de afgelopen vijftig jaar steeds dieper richting chaos geleid. Ondertussen staat de VHP voor de zware taak om het land bestuurbaar te houden, afhankelijk van de grillen van bondgenoten als ABOP en PL.

In plaats van enkel zetels te tellen, zou de focus moeten liggen op realistische coalitievorming. Want zonder een stabiele samenwerking dreigt Suriname na 25 mei 2025 opnieuw weg te zinken in een bestuurlijke afgrond — dieper dan ooit tevoren.

NPS en NDP zijn al verloofd, een huwelijk lijkt onvermijdelijk

Op 25 mei 2025 gaan Surinamers opnieuw naar de stembus. Voor velen voelt het als déjà vu: verkiezingen te midden van monetaire en politieke fragiliteit, economische onzekerheid en moreel bankroet leiderschap. Maar deze verkiezingen verschillen in één opzicht fundamenteel van alle vorige: het masker is af. De schijnheilige façades van idealen, principes en “nationale verantwoordelijkheid” zijn vervangen door wat ze werkelijk zijn — opportunistische allianties en politieke incest tussen partijen die het land al vijftig jaar systematisch uithollen. En nergens is dat pijnlijker zichtbaar dan bij de Nationale Partij Suriname (NPS), ooit drager van waardigheid, nu gedegradeerd tot satelliet van de Nationale Democratische Partij (NDP). De Ghetto Mama van Suriname, NPS, keert terug in de armen van haar oude geliefde: de Ghetto Papa, NDP.

De NPS: Van Pengel naar Rusland – een vrije val

Er was een tijd dat de NPS stond voor ontwikkeling, nationale trots en principiële politiek. Onder leiders als Johan Adolf Pengel en Ronald Venetiaan was er, ondanks kritiek en fouten, nog een ideologische kern: opbouw van de natie, investeringen in onderwijs, infrastructuur en democratische instituties. Vandaag de dag is daar niets meer van over. Onder Gregory Rusland is de partij uitgehold, overgenomen en uiteindelijk geïnfiltreerd door figuren met duidelijke loyaliteiten richting de NDP. Want wat er overblijft van de NPS is een omhulsel, een partij die haar morele kompas heeft verkocht in ruil voor een handvol mogelijke regeerzetels. De partijtop is niet meer het brein van de organisatie, maar haar parasiet de infiltranten en loyalisten van de NDP.

Stem op NPS en je stemt op de spook van Bouta

Laten we het kind bij de naam noemen: stemmen op de NPS in 2025 betekent feitelijk stemmen op de NDP van Oma Simons— of erger nog, van spook van Desi Bouterse’s. Immers bij de NDP voeren zelfs spoken campagne voor de partij!

De term “Ghetto Mama” is geen spotnaam — het is een treffende metafoor. De NPS stelt zich in toenemende mate op als de behoeftige moeder die zich vastklampt aan de man die haar ooit vernederde, sloeg en financieel ruïneerde, haar hele gezin maanden lang in de gevangenis had gezet. Die man is de NDP: de Ghetto Papa van Suriname, de partij die het land bij herhaling in economisch, moreel en diplomatiek bankroet bracht. En nu, uit pure machtswellust en bestuurlijke armoede, zoekt de NPS opnieuw toenadering. De Ghetto Mama gelooft dat het opvoeden van Suriname alleen mogelijk is als de Ghetto Papa weer aan tafel komt.

Dit is geen toekomstvisie — dit is regressie, terugval, collectieve politieke armoede.

Het bewijs van dom nationalisme: “Nationale” partijen zonder natiegevoel

Zowel de NDP als de NPS koketteren met het woord “Nationale” in hun naam, maar in praktijk handelen zij als tribale, etno-populistische machtsblokken. Wat zij “Surinaams nationalisme” noemen, is in werkelijkheid een mengeling van anti-koloniale ressentimenten, symbolische zelfhaat en een diepe minachting voor universele waarden als mensenrechten, transparantie en democratische stabiliteit.

Hun gezamenlijke discours reduceert politiek tot ressentiment: haat tegen Nederland, wantrouwen tegenover het Westen, en een blind geloof in een soevereiniteit die nooit inhoud heeft gekregen. Het bewijs zijn de Ghetto’s die steeds groter zijn geworden in de afgelopen 50jaar. Terwijl andere landen moderniseren, blijft Suriname gevangen in een nationale identiteitscrisis die vakkundig wordt geëxploiteerd door deze politieke acteurs — met het volk als voornaamste slachtoffer.

Vijftig jaar politieke incest: van deal naar dieper dal

In de afgelopen vijf decennia is Suriname herhaaldelijk in de problemen geraakt — niet ondanks deze partijen, maar dóór hen. Zowel NDP als NPS hebben onafgebroken bijgedragen aan:

• Corruptie op staatsniveau
• Economische plundering
• Politieke cliëntelisme
• Slechte internationale reputatie

Het verschil tussen hen is slechts cosmetisch; de diepere structuur is identiek. Waar de NDP haar macht baseert op brute mobilisatie en nostalgie naar de dictatuur, de spook van Bouta aanbidt, verkoopt de NPS haar verleden als moreel schild, terwijl ze al lang haar ruggengraat heeft verloren.

Wie lost de Verkiezingssom van 25 mei 2025 op: (VHP-ABOP)<(NPS=NDP)=?

In deze context staat de VHP voor een existentiële keuze. De partij heeft een redelijke kans opnieuw de grootste te worden, maar zal niet kunnen regeren zonder coalitiepartners. En dat brengt nieuwe risico’s met zich mee: afhankelijkheid van de ABOP van Brunswijk, de PL van Bronto Somohardjo, en andere micro-partijen. Sommigen zien dit als zwakte. Maar in feite is het de enige weg vooruit: een pluralistisch politiek model dat gebaseerd is op evenwicht en niet op dominantie. Dat vereist tact, transparantie en bovenal: politieke volwassenheid.

De VHP zal niet winnen met technocratie alleen. Ze moet de kiezers duidelijk maken dat samenwerking geen luxe is, maar een noodzakelijke strategie om te voorkomen dat de Ghetto Mama NPS en Ghetto Papa NDP opnieuw het huishouden van Suriname gaan runnen — met alle catastrofale gevolgen van dien.

Zetels tellen is niet genoeg — coalities inschatten en bouwen is de sleutel

De traditionele focus op hoeveel zetels een partij haalt is misleidend. Suriname’s parlementair systeem vraagt om coalities. Een partij die 15 zetels haalt maar zonder strategische partners zit, heeft niets aan haar numerieke winst. In 2025 gaat het niet om stemmen tellen — het gaat om het bouwen van coalities met visie, stabiliteit en inhoudelijke samenhang.

Conclusie: Suriname verdient beter dan haar politieke Ghetto ouders

Het volk moet zich afvragen: willen wij opnieuw worden opgevoed door de Ghetto Mama van de NPS en de Ghetto Papa van de NDP? Willen wij weer terug naar een tijdperk waarin het land wordt gerund als een achterbuurtfamilie met corruptie, domme deals, dom nationalisme en dysfunctioneel en centralistisch gezag? Of willen we eindelijk volwassen worden als natie, en kiezen voor inhoud, transparantie en verantwoording met meer directe democratie?

De verkiezingen van 25 mei 2025 zijn geen strijd tussen links of rechts, geen strijd tussen politieke ideologieën of ego’s, dode politieke leiders, spoken of yorka’s. Ze zijn een referendum over volwassenwording van een natie met potentie. Wie op de NPS stemt, stemt niet op principes — maar op parodie, je stemt op de NDP. En wie denkt dat de NDP een nieuwe weg biedt, heeft vijftig jaar geschiedenis genegeerd.

De keuze is simpel: herhaling of hervorming. En er is maar een Surinaamse politieke partij die begrijpt wat “Hervorming” inhoudt en dat de afgelopen 5 jaar heeft aangetoond, niet gillend uit de keuken is gerend toen het heet was, daarom heeft die partij het ook in haar naam staan; de Vooruitstrevende Hervormings Partij.

De verkiezing van 25 mei 2025 is geen voetbalwedstrijd en ook geen bacchanaal party maar een moment om te bepalen hoe het leven van de Surinaamse kinderen die nog geboren moeten worden eruit zal zien over 15-20 jaar.