Niet overlaten aan parlementariërs alleen, die zijn 50 jaar lang onbetrouwbaar gebleken. Meer inspraak van het volk mogelijk maken.

En dus alleen doen door het Surinaams volk om advies te vragen via een adviserend referendum. Men moet direct en actief bij het volk advies vragen en het niet overlaten aan de parlementariërs. De parlementariërs in Suriname zijn al 50 jaar onbetrouwbaar gebleken!

“Kinki systeem” geen “Family en Friends” en wat zien we onder de nieuwe ministers. Soso “Freinds en Family”.

Het volk van Suriname is van onafhankelijkheid van Nederland in 1975, sindsdien in de afgelopen 50 jaar gerold in afhankelijkheid van een incompetente politieke elite die keer op keer beloofd, zelf in de mooiste buurten woont als de nieuwe plantage-eigenaar, en het volk blijft bedonderen en de Ghetto’s injaagt. Net als vroeger op de plantage woont de politieke elite riant en de slaven in de krotjes. 50 jaar is niets veranderd. Dit zien we nu ook weer bij de benoeming van allerlei eigenaren van familiebedrijven als minister in de nieuwe regering slappe hap Oma Simons.

Wat Santokhi heeft gedaan lijkt weer te gebeuren onder Simons

We moeten niet vergeten dat ook de nieuwe regering van Simons net als de regering Santokhi in 2020, voor de verkiezingen plechtig beloofd om IMF niet naar Suriname te halen. Als Ghetto Papa NDP voor de verkiezing aan het volk had gezegd dat ze wel IMF weer naar Suriname zouden halen hadden ze waarschijnlijk veel minder zetels behaald en had VHP toch de verkiezing gewonnen. Dus door IMF naar Suriname te halen, hoe noodzakelijk ook, wordt het volk van Suriname door Ghetto Papa NDP compleet misleidt en dus voor de gek houden!

De politieke situatie in Suriname is momenteel fragiel en complex. De recente verkiezingen zijn omgeven door twijfels en beschuldigingen van manipulatie, vooral omdat de verkiezingsuitslag slechts met één zetel verschil werd gewonnen door de Ghetto Papa NDP, terwijl de oppositie, vertegenwoordigd door de VHP, sterk investeert in democratische legitimiteit. In zo’n gespannen en onzeker klimaat is het niet alleen logisch, maar ook noodzakelijk, dat de regering onder leiding van president Simons bij het aangaan van een tweede IMF-programma een duidelijke voorwaarde verbindt: het houden van een adviserend referendum, zodat de volksstem wordt gehoord en gewogen.

Waarom is een adviserend referendum noodzakelijk?

In essentie is een adviserend referendum een vorm van volksraadpleging die geen bindende beslissing oplegt aan de overheid, maar juist bedoeld is om de beleidsmakers te voorzien van de mening van de bevolking. Het is een instrument dat kan helpen om de legitimiteit van politieke beslissingen te versterken en maatschappelijk draagvlak te vergaren. In het geval van een belangrijk economische beleid zoals het afsluiten van een tweede IMF-programma, dat grote consequenties heeft voor het gehele land, is het cruciaal dat de bevolking hierbij wordt betrokken.

Omdat de verkiezingsuitslag onder een cloud van twijfel bestaat, en de politieke partijen zich niet eens kunnen uitspreken over de ware volkswil, biedt het adviserend referendum de mogelijkheid om de stem van de bevolking expliciet te horen vóór het nemen van een beslissing die het land op lange termijn beïnvloedt.

De politieke context: onzekerheid en gebrek aan legitimiteit

De veelbesproken verkiezing van 2020 heeft bij velen vraagtekens gezet bij de integriteit van het verkiezingsproces. De Ghetto Papa NDP heeft de verkiezing slechts met één zetel verschil gewonnen van de VHP, en er bestaan geruchten en beschuldigingen dat de uitslag is gemanipuleerd. De officiële uitslag is daarom ondermijnd door wantrouwen en verdeeldheid. Het risico bestaat dat de regering, ondanks de legitimistische twijfel, toch grote beslissingen neemt zonder dat de bevolking haar mening heeft kunnen geven.

Dit scenario ondermijnt niet alleen de volksvertegenwoordiging, maar kan ook leiden tot een politieke crisis, maatschappelijke onrust en verdere polarisatie. In zo’n situatie is het houden van een adviserend referendum niet alleen een democratische plicht, maar een strategische keuze om het vertrouwen in het proces te herstellen en om een brede maatschappelijke steun te verkrijgen voor de te nemen beleidsmaatregelen.

Voordelen van een adviserend referendum onder deze omstandigheden

Een goed georganiseerde volksraadpleging biedt verschillende belangrijke voordelen:

1. Duidelijkheid en legitimiteit
   Door de bevolking expliciet te vragen naar haar mening, krijgt de regering een duidelijke indicatie van de volkswil. Dit versterkt haar legitimatie om het beleidsproces voort te zetten en voorkomt dat belangrijke besluiten zonder breed draagvlak worden genomen.
2. Versterking van democratische legitimiteit
   In een situatie waarin de verkiezingsuitslag twijfelachtig is, helpt een adviserend referendum om de democratische fundamenten te verstevigen. Het geeft de burger de mogelijkheid om zich uit te spreken over het politieke proces en de beleidsvoornemens.
3. Verhoging van maatschappelijk draagvlak
   Besluitvorming wordt realistischer en acceptabeler voor de samenleving als de burger zichzelf kan uitspreken. Het draagt bij aan het voorkomen van maatschappelijke onrust en protesten, die kunnen ontstaan wanneer besluiten ‘van bovenaf’ worden opgelegd zonder inspraak.
4. Vertrouwen en transparantie
   Het volbrengen van zo’n consultatie toont dat de regering open en eerlijk wil omgaan met haar burgers, wat het vertrouwen in de overheid en de democratische instituties kan herstellen. Het kan tevens dienen als een precedent voor toekomstige belangrijke beleidsbeslissingen.
5. Draagvlak voor het economische beleid
   Een IMF-programma brengt vaak ingrijpende maatregelen met zich mee, zoals bezuinigingen, belastingverhogingen en herstructureringen. Zonder volksinspraak bestaat het gevaar dat deze maatregelen op weerstand stuiten en niet worden nageleefd, wat de economische stabiliteit op lange termijn ondermijnt.

De risico’s van het ontbreken van inspraak

Conclusie

Gezien de twijfelachtige verkiezingsuitslag en de fragiele politieke situatie in Suriname, is het van essentieel belang dat de regering onder leiding van president slappe hap Simons een voorwaarde stelt: het organiseren van een adviserend referendum voordat een tweede IMF-programma wordt aangegaan. Deze volksraadpleging stelt het volk in staat haar mening te uiten, versterkt de democratische legitimiteit en herstelt het vertrouwen in het beleid.

Het negeren van deze inspraakmogelijkheid brengt echter aanzienlijke risico’s met zich mee. Zonder volksadvies bestaat het gevaar dat het vertrouwen in de overheid verder afneemt, dat maatschappelijke onrust en protesten ontstaan, en dat politieke polarisatie toeneemt. Op de lange termijn kan dit leiden tot politieke instabiliteit en een verslechtering van de economische situatie, doordat onvrede en wantrouwen het draagvlak voor noodzakelijke hervormingen ondermijnen.

Neem je deze risico’s mee in de afweging, dan wordt duidelijk dat transparantie en volksinspraak geen overbodige luxe zijn, maar cruciale voorwaarden voor duurzame stabiliteit en solide beleid in Suriname. Alleen door het volk te horen en te betrekken, kan de weg naar economisch herstel en maatschappelijke rust veilig worden gesteld. Het respecteren van deze democratische principes is niet alleen moreel verantwoorde politiek, maar ook een strategische investering in de toekomst van Suriname.

Het volk van Suriname is van onafhankelijkheid van Nederland in 1975, sindsdien in de afgelopen 50 jaar gerold in afhankelijkheid van een incompetente politieke elite die keer op keer beloofd, zelf in de mooiste buurten woont als de nieuwe plantage-eigenaar, en het volk blijft bedonderen en de Ghetto’s injaagt. Net als vroeger op de plantage woont de politieke elite riant en de slaven in de krotjes. 50 jaar is niets veranderd. Dit zien we nu ook weer bij de benoeming van allerlei eigenaren van familiebedrijven als minister in de nieuwe regering Simons.

Neks “Kinki Systeem”, maar “Hor a sem Systeem strak”, dat is waar het op lijkt!

Dr. Ashwin Ramcharan RO