Ze houden toch van hun land en volk en willen toch een “Bijdrage leveren”? Suriname zit in een crisis. Iedereen vraagt offers van het volk. Waar blijft het eigen offer? Simons, waarom kondig je dit niet aan in je inauguratie speech. Werk voor 1 SRD uit liefde voor je land. Waarom doneer je, je salaris niet aan huize Asiana? Je bent toch begaan met de ouderen in het land, vooral als arts? Doe het laat je liefde blijken! Gregory Rusland jij ook, 1 SRD salaris moet kunnen, je hebt al zoveel in het buitenland. Je hebt dat geld toch niet nodig?

Wie steekt als eerste zijn/haar vinger op om voor 1 SRD te werken uit liefde voor Suriname? Laat me het goede voorbeeld geven; Ik zeg volmondig JA, ik wil wel voor 1 SRD werken voor land en volk voor Suriname. (Bel me, mail me…dit had ik ook aan Chan aangeboden, maar hij heeft nooit erop gereageerd, want ik vormde een gevaar voor het salaris van velen, die NIET gratis willen werken, ook al houden ze geweldig veel van hun land). Ik zoek geen lekkers, ik heb zelf voldoende lekkerdere lekkers!

Dus nu, President elect-Simons? Gregory Rusland? Ashwin Adhin, je hebt mn telefoonnummer? Ingrid Bouterse? Wie steekt zijn/haar vinger op? Wie van deze mensen woont in de Ghetto of dicht bij de Ghetto? Niet allemaal tegelijk je vinger opsteken…….

Niemand in de nieuwe regering geeft aan geen salaris te willen voor zijn/haar “Bijdrage” aan het land en volk. Wat zegt dit ons? Ze houden toch zo erg van hun land en volk? Waarom steekt niemand de vinger op om het goede voorbeeld te geven, dat hij/zij bereidt is gratis te werken voor het land en volk, Suriname?

Het recente debat over de behoefte aan onbaatzuchtigheid en opoffering voor Suriname roept daarom een fundamentele vraag op: waarom laten de leiders, de mensen met de meeste verantwoordelijkheid voor het land, niet het goede voorbeeld zien door bijvoorbeeld voor slechts 1 SRD per maand te werken? Waarom geven zij niet het signaal dat liefde voor Suriname niet in geld, maar in inzet, opoffering en oprechte betrokkenheid zit?

50 jaar Profiteren op NR 1, en het gaat maar door, salaris en pensioen verzamelen

In de afgelopen 50 jaar hebben alle regeringsmensen zogenaamd gewerkt om het land vooruit de brengen. Maar waar is het resultaat? Moeten mensen die keer op keer de boel kapot maken, een salaris krijgen? Dit terwijl het volk 50 achteruitgaat? Wat presteren deze mensen voor hun salaris en alle aanstellerij die het volk voor ze betaalt?

In andere landen werken regeringsmensen voor vooruitgang van het land en volk en mogen danook een keurig salaris ervoor vragen. Maar in Suriname lijken ze allemaal profiteurs. Zelf wonen ze in mooie huizen ver van de Ghetto, maken mooie reisjes, bodyguards, volg-auto’s enz. Maar resultaat nul!

Suriname bevindt zich als 50 jaar in meervoudige crisis en rolt iedere keer weer in een diepere crisis.

Economisch, sociaal, politiek en institutioneel staan we voor enorme uitdagingen. In tijden van moeilijke omstandigheden lijken de woorden van patriottisme en liefde voor het land vaak slechts piepresultaten die niet worden ondersteund door daden.

De droom van onbaatzuchtig leiderschap, de realiteit van profiteurs

Het idee dat de hoogste leiders – president, vicepresident en ministers – vrijwillig en onbetaald zouden werken, is geen utopie. Het is een krachtig symbool dat kan laten zien dat echte liefde voor Suriname niet afhankelijk is van salaris of luxe. In een land waar heel veel mensen worstelen om rond te komen, waar armoede en ongelijkheid de norm lijken, zou het tonen van onbaatzuchtigheid een enorme impuls geven aan het draagvlak voor de leiders en hun beleid.

De gedachtegang is simpel: als zij het beste voor hebben met Suriname, dan tonen zij dat door hun tijd, energie en kennis te investeren zonder financiële vergoeding. Het is een daad van volledig overgave, een zorgwekkende tegenstrijdigheid dat degenen die verantwoordelijkheid dragen, zich niet ‘gevand’ voelen om dat te bewijzen. Hiermee zouden zij niet alleen moreel voorbeeld geven, maar ook het vertrouwen van de bevolking herstellen, dat zij niet slechts bezig zijn met persoonlijke belangen, maar met het welzijn van het volk.

Waarom gebeurt dit niet?

De vraag die daarop volgt, is waarom dat niet gebeurt. Waarom blijft de leider die een land bestuurt, vaak opgesloten in een wereld van privileges, luxe en financiële zekerheid? Het antwoord ligt voor de hand: veel van de leiders in Suriname hebben geen direct belang bij het tonen van onbaatzuchtigheid, omdat zij niet afhankelijk zijn van het salaris dat zij ontvangen. Ze wonen niet in de sloppenwijken of de achterbuurten, waar elke Surinaamse dollar telt. Ze genieten van de vruchten van hun posities, van luxe en comfort, zonder dat zij de dagelijkse problemen van het volk voelen.

Dit creëert een gevaarlijke perceptie. Het schept een kloof tussen overheid en burger, versterkt het wantrouwen en geeft het beeld dat leiders vooral bezig zijn met het beschermen van hun eigen belangen in plaats van de belangen van het volk. Het is niet alleen een moreel vraagstuk, maar ook een politiek en sociaal vraagstuk: hoe kunnen wij vertrouwen herstellen, hoe zorgen we dat leiderschap weer een daad van liefde wordt en niet slechts een machtspositie met welvaart?

De kracht van symboliek en het gevaar van hypocrisie

Het niet tonen van onbaatzuchtigheid ondermijnt de geloofwaardigheid van de leiders. Een daad zoals vrijwillig voor een symbolisch bedrag werken, zou niet slechts een gebaar zijn, maar een krachtige boodschap dat echte patriotten bereid zijn offers te brengen. Het zou een signaal zijn dat liefde voor Suriname geen woorden of beloften zijn, maar concrete daden.

Tegelijkertijd bestaat het gevaar dat dergelijke voorstellen verkeerd geïnterpreteerd worden. Kritische stemmen kunnen het zien als een hypocriete middelen om de bevolking te manipuleren of als een jongensboekverhaal dat niet realistisch is. Maar juist daarom is het zo belangrijk dat leiders zich daadwerkelijk inzetten, en niet slechts met woorden. Het gaat om geloofwaardigheid en om het herstellen van het moreel kompas van de politieke leiders die een voorbeeld moeten stellen.

Een morele en praktische noodzaak

Het uitgangspunt is dat leiderschap niet slechts draait om macht of status, maar om dienstbaarheid en opoffering. Het is een morele en praktische noodzaak dat degenen die willen dat Suriname zich herstelt en bloeit, laten zien dat zij ook bereid zijn offers te brengen. Dit betekent niet dat ze zelf helemaal arm moeten worden of niet in hun gezinnen kunnen zorgen, maar dat symbolisch en daadwerkelijk relatieve offers gemaakt kunnen worden die de essentie van patriottisme representeren.

In een land dat wanhopig op zoek is naar hoop en verandering, zouden dergelijke daden het geweer kunnen worden dat de lopende crisis onder controle brengt. Het zou voorbij de woorden gaan en zich manifesteren in daden die laten zien dat liefde voor Suriname niet slechts een mooi woord is, maar een fundamenteel principe dat in de praktijk wordt gebracht.

Conclusie

Het tijd voor leiderschap dat authentiek en daadkrachtig is. Het is niet genoeg om woorden van liefde en patriotisme te produceren terwijl de leiders zelf nergens de dringend noodzakelijke offers tonen. Suriname wacht niet op leugens en lege beloften, maar op concrete daden die het vertrouwen herstellen en de solidariteit versterken. Het vragen van onbaatzuchtigheid en opoffering is geen idealistisch wensdroom, maar een morele plicht die de leiders moeten nastreven. Als zij niet bereid zijn om zelf het voorbeeld te geven, hoe kunnen ze dan ooit verwachten dat het volk hun voorbeeld volgt? Het is tijd voor moed, voor echte inzet – niet in woorden, maar in daden die laten zien dat zij werkelijk van Suriname houden. Alleen door zulke stappen te zetten, kan het land uit haar crisis komen en een nieuw pad inslaan. Anders blijven woorden slechts lege schimmen in een land dat dringend behoefte heeft aan echte, oprechte acties.

Wie steekt als eerste zijn/haar vinger op om voor 1 SRD te werken? Simons? Gregory Rusland? Ashwin Adhin? Ingrid Bouterse? Wie van deze mensen woont in de Ghetto of dicht bij de Ghetto? Niet allemaal tegelijk je vinger opsteken…….