Regering-Simons lijkt verlamd door rancune terwijl de formele economie blijft instorten, stagflatie regeert, de inflatie u nog steeds iedere maand 10% armer maakt, uw koopkracht vernietigt, en het een kwestie van tijd is dat de SRD koers gaat blijven stijgen.

Ondertussen houdt men zich bezig met kleine rommel dossiers, terwijl de grote dossiers blijven liggen. En zo houdt men het volk bezig….

Suriname en de Surinamers hebben op dit moment een “wait en see” houding. Men wil de regering van Mevrouw Simons “een kans geven”. Terwijl men aan “wait en see” doet ziet de rationele observeerder het zand dat in de ogen van de Surinamers wordt gestrooid door deze regering die geen fundamenteel verbeterend beleid maakt en tot uitvoering brengt.

De regering Simons is geen reddende regering, maar lijkt eerder een rancuneuze bende met dezelfde coalitiegenoten die eenvoudig ook in de vorige regering zaten. De regering Simons focust zich op peanuts en stelt daarmee de “monkey’s” tevreden, want de grote dossiers, waar het grote geld bij verdwenen is, honderden miljoenen en zelfs miljarden USD; de Goudroof met de B-aandelen en de bekentenissen van wijlen Sloten over hoeveel Abrahams van de Staats “genoten” zou hebben, daar heeft men het niet over.

Kortom: Suriname bevindt zich in een economische crisis van ongekende proporties en het lijkt niet op te houden, terwijl de regering onder leiding van president Jenny Simons lijkt te verzanden in politieke vendetta’s in plaats van het aanpakken van de nijpende economische problemen. De hardnekkige stagflatie, een exploderende informele economie en vertragingen in de cruciale oliesector vormen een perfect storm die het land dreigt mee te sleuren in een economische afgrond. Als we daarbij optellen dat we steeds dezelfde reflexen en gedrag zien van dezelfde mensen die ook van 2010-2020 betrokken zijn geweest bij het ellendige regeerbeleid dan moeten we ons afvragen waar dit allemaal naartoe gaat.

Stagflatie blijft de Surinaamse Economie wurgen

De Surinaamse economie kreunt onder het gewicht van een verwoestende stagflatie. Terwijl de formele economie stagneert, schiet de inflatie omhoog en bloeit de informele sector als nooit tevoren. Dit toxische economische klimaat vreet de koopkracht van burgers weg en duwt steeds meer Surinamers in de armen van de schaduweconomie, met potentieel desastreuze langetermijngevolgen voor ’s lands financiële stabiliteit.

De recente aankondiging van oliemaatschappij Total om haar activiteiten in Suriname te vertragen, is een nieuwe klap voor de kwakkelende economie. Hiermee verdampt de hoop op snelle inkomsten uit de oliesector, die velen zagen als reddingsboei voor de zinkende Surinaamse economie.

Regering Verstrikt in Web van Rancune

Terwijl het economische fundament onder Suriname wegbrokkelt, lijkt de regering-Simons gevangen in een obsessieve jacht op vermeende misstanden van de vorige regering. Deze fixatie op het verleden gaat ten koste van broodnodige economische hervormingen en dreigt Suriname verder het moeras in te trekken.

Het contrast tussen de urgentie van de economische crisis en de prioriteiten van de regering kon niet groter zijn. Inflatiebestrijding en koopkrachtverbetering, de hoekstenen van elk degelijk economisch herstelplan, lijken te zijn geofferd op het altaar van politieke afrekening.

Waarom Inflatiebestrijding en Koopkrachtverbetering Cruciaal Zijn

De focus op inflatiebestrijding en koopkrachtverbetering zou de kern moeten vormen van het economisch beleid van de regering-Simons, en wel om de volgende redenen:

1. Stabilisatie van de economie: Door de inflatie te beteugelen, kan de regering het vertrouwen in de Surinaamse dollar herstellen en de economie stabiliseren. Dit is essentieel voor het aantrekken van investeringen en het stimuleren van economische groei.

• Bescherming van de bevolking: Koopkrachtverbetering is cruciaal om te voorkomen dat grote delen van de bevolking in armoede vervallen. Het behoud van koopkracht stimuleert de binnenlandse consumptie en houdt de economie draaiende.

• Tegengaan van de informele economie: Door de formele economie te versterken via inflatiebestrijding en koopkrachtbehoud, kan de groei van de schaduweconomie worden ingedamd. Dit is essentieel voor de fiscale gezondheid van het land op lange termijn. Onder Simons is de verwachting dat de informele economie weer de formele economie zal overwoekeren. Groei van de informele economie betekent dat de zwarte markt koers weer gek kan gaan doen en ongecontroleerd kan gaan stijgen. Dit zal weer desastrueze gevolgende hebben voor de koers van de SRD en de koopkracht.

• Aantrekken van buitenlandse investeringen: Een stabiele economie met beheerste inflatie is aantrekkelijker voor buitenlandse investeerders, wat cruciaal is voor de economische ontwikkeling van Suriname.

• Basis voor duurzame groei: Inflatiebestrijding en koopkrachtverbetering leggen het fundament voor duurzame economische groei, wat op termijn de levensstandaard van alle Surinamers kan verhogen.

Conclusie

Rancune en beleidloosheid gaan “Moesje niet naar Parijs brengen”. Mevrouw Simons en Meneer Rusland, waar is uw economisch beleid?

De economische crisis in Suriname heeft een kritiek punt bereikt. De regering-Simons staat voor een fundamentele keuze: vasthouden aan politieke afrekeningen of het roer radicaal omgooien en de economie redden. De huidige rancune-koers leidt Suriname regelrecht naar een economische afgrond, met potentieel catastrofale gevolgen voor de bevolking.

De tijd dringt. Elke dag dat er geen doortastend economisch beleid wordt gevoerd, zinkt Suriname dieper weg in de economische modderpoel. De regering moet nu kiezen: wordt het de weg van constructieve actie of blijft men steken in destructieve rancune?

Het lot van een hele natie hangt in de balans. De regering-Simons heeft de sleutels in handen om Suriname uit deze crisis te loodsen, maar dat vereist een drastische koerswijziging. Inflatiebestrijding en koopkrachtverbetering moeten per direct topprioriteit worden. Alleen zo kan het tij nog worden gekeerd en kan Suriname zich oprichten uit de economische puinhopen.

De komende weken en maanden zullen bepalend zijn voor de toekomst van Suriname. Zal president Simons de moed tonen om het landsbelang boven persoonlijke en politieke vendetta’s te stellen? Of zal Suriname verder wegzakken in een economisch moeras waaruit ontsnappen steeds moeilijker wordt?