Simons is een huisarts van beroep en dat is te zien aan haar doen en laten als President. Ze geeft de terminale patiënt hoop op het eeuwig leven door “paracetamol” voor te schrijven. Het volk van Suriname moet  genoegen nemen met leugens en uitstel. Want dat doet een arts, die geeft je hoop en liegt dat je beter gaat worden, terwijl je eigenlijk dood gaat als je niet amputeert. En Simons weet dat amputatie van bijvoorbeeld SLM en de andere Staatsbedrijven noodzakelijk is, maar doet het niet want ze kan het niet. Om dat te doen heb je een specialist nodig, een chirurg, en die is in deze regering nergens te bekennen.

“Soso Ley Simons” moet steeds meer liegen en smoesjes verzinnen want ze heeft geen ontwikkelingsbeleid en haar ministers deugen niet, ze kunnen het niet. En dit wordt steeds duidelijker voor het volk van Suriname. Genoeg maanden na haar aantreden blijft een concreet beleid uit, terwijl het land kreunt onder prijsstijgingen en economische onzekerheid. “Kinki systeem”Simons wordt nu langzaam met zeker “Soso Ley” Simons. De hoge verwachtingen die Simons heeft gecreerd maakt dat het volk haar nu steeds meer voor leugenaar gaat zien.

Nieuwe benoemingen, ergere dommies en dus nog meer leugens

Simons en Rusland denken dat ze met nieuwe teams, opentrekken van een blik vol incompetente mensen uit de NDP, een vastgeroest, een oud en rot systeem aan de praat kunnen krijgen. Nu blijkt steeds meer dat Simons en Rusland een te grote broek hebben aangedaan, niet omdat het mode is, maar omdat ze de Surinaamse crisis hadden onderschat.

Nu wordt steeds duidelijker dat Simons, Rusland, de huidige coalitie genoten en hun team aan ministers, niet bekwaam genoeg zijn. Ze begrijpen de materie niet omdat ze niet goed genoeg ontwikkeld zijn. Laten we niet vergeten de NPS van Rusland heeft weer een zieke minister van onderwijs geplaatst op het ministerie van onderwijs. Onder Santokhi had de NPS een zieke vrouw geplaatst bij onderwijs, onder Simons plaatst NPS een zieke man bij onderwijs. Het verwachte resultaat is erger. En meer dan bidden kan de minister van gezondheidszorg ook niet want hij heeft geen kaas gegeten van gezondheidzorg. Criminaliteit neemt alleen maar nog meer toe en de verruwing van het optreden van de Surinaamse politie ook. Van structurele oplossing op de belangrijkste dossiers onderwijs, gezondheidzorg en veiligheid, is er geen beleid en vooruitgang te bespeuren.

De president en haar ministers beloofden verandering, maar wat we zien is een herhaling van leugens: vaagheid, uitstel en een gebrek aan transparantie dat riekt naar leugens. Het volk begint door te krijgen dat deze regering een te grote broek heeft aangedaan. De torenhoge verwachtingen die ze zelf creëerden – stabiliteit, welvaart en eerlijke deals – blijken loze woorden. En met een verse lening van 1,6 miljard USD op zak, dreigt Suriname opnieuw in de valkuil van verspilling te trappen, net als onder de vorige NDP-regering tussen 2010 en 2020.

Geen beleid, dus meer leugens

Laten we bij het begin beginnen. De regering trad aan met een regeerakkoord gesteund door maar liefst zestien politieke partijen. Klinkt indrukwekkend, nietwaar? Maar dat document is weinig meer dan een verzameling algemene uitgangspunten – geen uitgewerkt plan, geen routekaart voor de toekomst. Critici uit de oppositie wijzen erop dat er sprake is van totale stagnatie in het bestuur. “Tot nu toe is er geen beleid gepresenteerd waarmee men duidelijk aangeeft waar men naartoe wil gaan,” klinkt het uit parlementaire kringen en de Surinaamse samenleving. Hierdoor kunnen er ook geen realistische verwachtingen worden uitgesproken. De samenleving zit met de handen in het haar: hoe moet je een regering beoordelen als ze geen richting aangeeft? Dit gebrek aan duidelijkheid is geen ongelukje; het voelt als een bewuste strategie om zich te verschuilen achter ‘inventarisaties’, ‘ontdekkingen’, “moddersmijterij”, “friends en family benoemingen”. Na drie maanden zou er toch wel een helder beleid op tafel moeten liggen? In plaats daarvan krijgen we excuses en uitstel.

Nog steeds geen begroting, dit voorspelt hele grote leugens en een grotere crisis

Neem de financiën, het hart van elk bestuur. De gewijzigde begroting voor 2026, die eind december beloofd was, is nog steeds niet ingediend bij De Nationale Assemblee. Waar blijft dat document? En wat te denken van een staatsschuldenplan? Niets. Transparantie over afspraken met multilaterale instellingen of recente leningen? Al helemaal niet. De regering geeft ook niet aan wat de recente schuldherschikking het volk heeft gekost en vooral welke criminelen er wel of niet bij betrokken waren. En zo blijven de geheimen en dus de leugens zich vormen.

De regering heeft onlangs 1,6 miljard USD geleend, maar details over voorwaarden, rente en besteding blijven in nevelen gehuld. Is dit goed bestuur? Nee, dit is mysterieus gedoe dat leugens maskeert. Het volk wordt gevoed met halve informatie, terwijl volledige openheid cruciaal is. Je vraagt je af: wat verbergen ze? De echte redenen voor dit uitstel worden niet benoemd, maar het riekt naar incompetentie en misschien erger.

Simons lijkt het niet te kunnen, haar ministers deugen niet

Deze regering, met President Simons aan het roer, lijkt het presidentschap niet aan te kunnen. Ze beloofden een breuk met het verleden, maar doen precies hetzelfde als de NDP destijds: geld lenen en verbrassen aan onconstructieve zaken. Tussen 2010 en 2020 zagen we miljarden verdampen in consumptieve uitgaven – luxe auto’s, dubieuze contracten, en geen structurele verbeteringen. Nu herhaalt de geschiedenis zich. Die 1,6 miljard USD zal waarschijnlijk opgaan aan kortetermijnfixes: salarissen opkrikken, subsidies uitdelen, en misschien wat politieke gunsten. Geen investeringen in infrastructuur, onderwijs of gezondheid die het land echt vooruithelpen. Het is consumptief beleid dat de crisis verdiept in plaats van oplost. Het volk ziet het in: u heeft verkeerd gestemd. Deze ministers, stuk voor stuk onbekwaam, hebben de crisis onderschat. Ze dachten met grote woorden en beloften de boel te fiksen, maar nu blijkt: ze hebben geen plan. Een te grote broek, inderdaad.

Kijk naar het parlement: zonder initiatiefwetten vanuit de oppositie zou het daar stil zijn. De regering kan niet eens aangeven welke wetten prioriteit hebben. Dit is geen leiderschap; dit is verlamming door leugens. President Simons moet daadkracht tonen, maar in plaats daarvan verschuilt ze zich achter excuses. Het risico is enorm: bestuurlijke instabiliteit en een kelderend vertrouwen in de overheid. Het volk accepteert dit niet langer. Protesten borrelen op, en terecht. Het volk  verdient beter dan leugens over ‘vooruitgang’ terwijl prijzen stijgen en banen schaars blijven.

Conclusie

Tijd om te stoppen met paracetamol, leugens, verhaaltjes, sprookjes, anansie-tori’s. Toon leiderschap: presenteer een samenhangend beleidsplan, een sterke begroting, wees transparant over deals en leningen, en stop met het hullen in mysterie geef aan of voortvluchtige Hoefdraad betrokken is bij de ontwikkeling van Suriname en op welke manier. Anders zal Suriname’s economie verder afglijden, en de beloften aan het volk – een betere toekomst – blijven loze kreten. Er is geen tijd voor het in stand houden van staatsbedrijven die al 50 jaar verlies draaien. Het is goedkoper om Surinamers een uitkering te geven dan onrendabele staatsbedrijven te gebruiken om mensen aan een baan te helpen. Dat is diefstal geen beleid. Je steelt van het volk en geeft aan je vriendjes en familieleden.

President Simons het is tijd om te stoppen met liegen. Geef eerlijk aan dat je ministers niet deugen. Het is tijd om de te grote broek uit te trekken en eerlijk te zijn. Vervang onbekwame en zieke ministers, je weet precies wie die zijn. President zijn en of minister zijn is niet voor iedereen weggelegd, daar moet je de beste, fitste, goed ontwikkelde mensen voor gebruiken die weten hoe je beleid maakt en uitvoert. Het is niet erg om toe te geven dat Santokhi betere ministers had en tenminste een een richting gekozen had en een bepaald beleid daadkrachtig uitvoerde. Als NDP-er hoef je je niet te schamen om dat toe te geven.