Pinaren onder een “Koelie President” is minder erg dan pinaren onder “Een Blanke-Creoolse President”. Dit is lijkt men te denken en te vertellen als je naar de sociale media posts kijkt. Ook onder dit artikel. En dit pinaren gaat alleen maar erger worden want volgens Wijnerman, minister van Financiën, is er geen geld. En moet de minister uiteindelijk toch vroeg of laat concluderen dat het volk van Suriname die als passagier lachend en dansend plaatsnam in het vliegtuig die deze NDP-NPS regering, nu gaat crashen.

Waarom vertelt deze regering niet hoeveel de laatste herschikking met de Bank of America, van de schuld heeft gekost? 5? 10? 100 Miljoen? Hoeveel heeft de herschikking gekost? En wie was erbij betrokken? Hoefdraad, de VES, Boussaid, Karel Eckhorst of iemand anders?

Eerst Simons en nu VP Rusland op reis, maar Wijnerman zegt “Moni no deh”

In een land waar de minister van Financiën openlijk toegeeft dat er een acuut cashflowtekort is, lijkt de regering van Suriname zich te wentelen in een schijn van internationale glamour. Vicepresident Gregory Rusland kondigde recent aan dat hij op zaterdag 17 januari naar Zwitserland vertrekt om Suriname te vertegenwoordigen op het World Tourism Forum. Waarom, er is toch geen geld voor dit soort onzin? Op dat forum zijn er geen toeristen die Rusland meteen kan meenemen zodat er meteen werkgelegeheid ontstaat en geld binnenkomt bij Financien. Dus wie houdt Rusland nu voor de gek? En wie houdt deze regering voor de gek? Eerst reizen naar Columbia met private jet en nu is het de beurt van Rusland, helemaal naar Zwitserland.

Dit evenement valt samen met de week van de World Economic Forum-bijeenkomsten, een platform waar wereldleiders en experts samenkomen om over economie en duurzaamheid te discussiëren. Wat gaat VP Rusland hier bijdragen? NUL.

Rusland reist niet alleen: hij neemt drie medewerkers mee en wordt pas volgende week terugverwacht. Op het eerste gezicht klinkt dit als een logische stap voor een land dat toerisme wil stimuleren, maar in de context van Surinames huidige financiële malaise is het ronduit opmerkelijk – zo niet absurd.

Wat zegt Financiën, Wijnerman? Zij zegt er komt geen geld binnen!

Minister van Financiën en Planning Adelien Wijnerman schetst een somber beeld van de staatsfinanciën. Bij haar aantreden midden juli 2025 trof ze geen klassiek begrotingstekort aan, maar een acuut cashflowtekort dat directe betalingen onder immense druk zet. “De kas was leeg, maar stilzitten was geen optie,” zei ze onlangs. De regering moest onmiddellijk handelen om salarissen en vakantiegelden voor ambtenaren uit te betalen, terwijl achterstallige verplichtingen aan zorginstellingen, AOV’ers, sociale organisaties, subsidieontvangers en ondernemers zich opstapelden. In het verkiezingsjaar daarvoor waren extra uitgaven gedaan, die nu als een molensteen om de nek hangen. Na zes maanden regeren is de situatie niet verbeterd: uitgaven blijven hoog, inkomsten groeien te traag, en achterstanden uit het verleden blijven bestaan.

Waarom wordt er gereisd terwijl er geen geld is, mevrouw Wijnerman kunt u dit uitleggen?

Wat maakt de reis van Rusland zo opmerkelijk? Hier is een vicepresident die zich stort op een ‘vlut’ – ofwel onnodig – evenement over toerisme, terwijl de eigen minister van Financiën alarm slaat over een gebrek aan liquide middelen. Dit is geen onschuldige diplomatieke uitstap; het symboliseert een disconnect tussen de regeringselite en de realiteit op de grond. Suriname worstelt met een stijgende SRD-koers en oplopende inflatie, factoren die de koopkracht van burgers verder uithollen. Een cashflowtekort, zoals Wijnerman concludeert, betekent simpelweg dat de sociaal-democratische vliegmachine van de NDP op instorten staat. Zonder geld kunnen salarissen niet worden betaald, en bij aanhoudende SRD stijgingen en prijsstijgingen in de winkels heeft de regering geen middelen om te regeren. Het is een vicieuze cirkel: inflatie drijft kosten op, terwijl inkomsten stagneren.

NDP-NPS vliegtuig gaat neerstorten met het volk van Suriname zonder parachute

De regering, een coalitie van NDP, NPS en kleinere partijen, presenteert zich als sociaal-democratisch bolwerk, maar de praktijk toont anders. Besparen zou logisch zijn, maar dat vereist strenge keuzes. Alle regeringsfunctionarissen zouden hun fors gestegen salarissen moeten inkorten – een maatregel die de elite zelf treft. Maar wat te zeggen tegen de vakbonden en burgers die smeken om salarisverhogingen om rond te komen? De NDP-NPS-regering heeft zich met grote mond vol verhaaltjes het volk voor de gek gehouden. President Jennifer Geerlings-Simons beloofde een ‘Kinki Systeem’ – een eerlijke, inclusieve aanpak – maar na zes maanden is het duidelijk: de incompetentie overheerst. De groep ‘leeghoofden’ uit de vorige regeringsperiode onder president Santokhi dacht mooie sier te maken, maar nu beseffen ze dat regeren keuzes maken betekent, niet poseren.

De Surinaamse begroting is een groot zwart gat, en NDP-NPS blijven reizen

De begroting die deze regering binnenkort presenteert, zal niet sluiten. Uitgaven zullen vele malen hoger zijn dan inkomsten, en minister Wijnerman kan geen ander evangelie verkondigen. De NDP-NPS en hun kleine, nietszeggende aanhangsels als coalitie genoten vormen domme ballast in deze crisis, die de regering zelf verergert door gebrek aan deskundige uitvoering. De ministers weten geen raad, ze kunnen zoweiso niets en er is geen geld want IMF heeft haar kantoor gesloten in Suriname verlaten.

Men geloofde Santokhi niet en dacht dat hij de niet-koelies aan het pesten was

Nu er een “Blanke Creoolse” president zit, ook nog een vrouw, een mama-sranang versie van Bouterse, is de vraag, waar blijven de gratis SRD voor de Ghetto Mama’s en Papa’s van Suriname? Waar blijft de steun van de NDP en NPS ? Waar blijven de zoete vruchten van de sociale-democratie van de NDP-NPS?

Waar de vorige regering onder Santokhi haar best deed om de zaak te redden – denk aan schuldherstructureringen en stabilisatiepogingen – staat nu vast dat de huidige coalitie faalt. De begroting wordt een van de grootste teleurstellingen van de eeuw voor het Surinaamse volk. Het is een recept voor sociale onrust: vakbonden eisen loonsverhogingen, terwijl de regering zelf niet bereid is te snijden in eigen vlees.

De geleende 1.6 miljard USD is straks ook op, en wat gaat deze regering dan doen?

Neem de recente lening van 1.6 miljard USD bij de Bank of America. Deze kwam na een herschikking van schulden, bedoeld om ademruimte te creëren. Maar gegeven Wijnermans conclusies, zal dit bedrag binnen korte tijd op zijn. Het geld verdampt in een bodemloze put van urgente betalingen en structurele tekorten. De regering dacht met deze injectie te kunnen pronken, maar het maskeert slechts de dieperliggende problemen. Saneren van staatsbedrijven zoals de Surinaamse Luchtvaart Maatschappij (SLM) zou een oplossing kunnen zijn – inefficiënte entiteiten die geld verslinden. Maar deze regering heeft geen plan voor de werkloosheid die volgt als bedrijven worden opgedoekt of geprivatiseerd. Duizenden banen staan op het spel, en zonder vangnet voor ontslagen werknemers escaleert de crisis alleen maar. De NDP-NPS beloofde sociale rechtvaardigheid, maar levert werkloosheid en armoede.

Regering NDP-NPS gaat het volk van Suriname niets kunnen brengen behalve praatjes

Deze situatie onderstreept een bredere falen: de regering mist competentie om structurele hervormingen door te voeren. De vorige administratie worstelde met erfenissen van eerdere NDP-regeringen, maar slaagde erin stabiliteit te brengen. Nu, onder Simons en Rusland, keert de chaos terug. De vicepresidents reis naar Zwitserland, hoe nobel het doel ook, voelt als een luxe die Suriname zich niet kan permitteren. Terwijl burgers worstelen met stijgende prijzen, vliegt de elite uit voor forums over toerisme – een sector die potentieel heeft, maar niet zonder investeringen die er niet zijn. Het is een klassiek voorbeeld van prioriteiten die scheef liggen: internationale representatie boven binnenlandse nood.

De inflatie, gedreven door de dalende SRD, treft de armen het hardst. Voedselprijzen stijgen, nutsvoorzieningen worden onbetaalbaar, en sociale uitkeringen raken achterop. Wijnermans erkenning dat de situatie na zes maanden niet verbeterd is, is een wake-up call. De regering moet keuzes maken: snijden in overhead, zoals hoge salarissen van ministers, of toegeven dat ze het niet aankan. Maar met kleine partijen als ballast – die weinig toevoegen behalve politieke steun – wordt besluitvorming verlamd. De begroting, die uitgaven ver boven inkomsten plaatst, zal dit blootleggen. Het volk verdient beter dan loze beloften.

Toch is er hoop in hervorming. Als de regering staatsbedrijven saneert met een sociaal plan, inclusief omscholing en werkgelegenheidsprogramma’s, kan werkloosheid worden gemitigeerd. Maar gegeven de incompetentie, lijkt dit wishful thinking. De 1.6 miljard lening was een pleister op een open wond; zonder structurele inkomstenvergroting – via belastingen, investeringen of export – droogt het op. De NDP-NPS moet zich realiseren dat regeren geen campagne is, maar hard werken en vooral grote delen van de stemmers van de NDP-NPS regering teleurstellen.

Conclusie: Lege Beloften en Een Volk in Nood

Het nieuwe jaar 2026 zal voor het Surinaamse volk een harde confrontatie brengen met de realiteit van de sociaal-democratische principes van de NDP-NPS-regering. De uitgebreide verhaaltjes van president  “Paracetamol”Simons  over een ‘Kinki Systeem’ dat rechtvaardigheid en welvaart zou brengen, blijken niets meer dan lege handjes met mooie praatjes. Na zes maanden regeren schetst minister Wijnerman een sober beeld: een acuut cashflowtekort, geen verbetering in zicht, en een kas die leeg was bij aantreden. “De kas was leeg, maar stilzitten was geen optie,” zei ze, maar actie leidde slechts tot uitstel van executie.

Zo wordt ‘pinaren’ onder een “koelie president” (Santokhi) nog erger onder een “Blanke creoolse President” (Simons). Het volk is voor de zoveelste keer gefopt door Simons en Rusland. De regering houdt zich groot met reizen zoals die van vicepresident Rusland naar Zwitserland, terwijl er geen geld is voor basisbehoeften. De begroting wordt een teleurstelling: uitgaven overtreffen inkomsten, de 1.6 miljard lening raakt op, en sanering van staatsbedrijven leidt tot werkloosheid zonder plan. Vakbonden eisen binnenkort salarisverhogingen, maar de elite kort niet in eigen vlees.

Suriname verdient beter. De NDP-NPS en aanhangsels vormen ballast; incompetentie regeert. Het volk zal merken dat sociaal-democratie van de NDP hier synoniem is voor crisis net als toen de NDP het volk van 2010-2020 in een failliet duwde. Tijd voor echte keuzes: hervorm of treed af. Anders stort de NDP-NSP vliegmachine met het Surinaamse volk als passagier neer, en betaalt de gefopte burger de prijs.