De stopzetting van de Royalties voor Iedereen door de regering Simons-Rusland is gedaan zonder valide reden. Zelf hebben alle regeringspersonen allemaal een fikse salaris verhoging gehad en deze hebben ze nooit teruggedraaid. Maar wat het arme volk zou krijgen hebben ze wel teruggedraaid en per direct stopgezet. Ze hadden de verhoging van hun salarissen toch ook meteen stop kunnen zetten? Nee, niet gedaan. En nu reizen ze te wereld rond. Maar de royalties voor iedereen, gratis geld voor het volk wel per direct stopgezet.

Stoppen van de Royalties voor Iedereen treft juist de kwetsbare groepen: studenten, armen en boeren die extra ondersteuning nodig hebben, mensen die een woning willen bouwen, een klein bedrijfje willen beginnen of diep in de schulden zitten. Deze regering Simons-Rusland houdt deze grote groep Surinamers klein en gevangen in armoede.

Deze regering Simons-Rusland met de vele aanhangels van deze coalite waren gewoon jaloers op dit succes van de vorige regering. Nu maanden na de stopzetting blijkt hun jaloezie. Ze gunnen hun eigen volk, hun eigen stemmers geen voruitgang. Het geld dat uitgekeerd zou worden met de Royalties voor iedereen zijn van het volk en niet van deze incompetente regering lui (zoals Brunswijk zegt, “de luizen”).

Ter herinnering: wat waren de Royalties voor Iedereen?

Laten we eerst herinneren wat RVI inhield en waarom het zo cruciaal was. Het programma, gelanceerd om burgers inspraak te geven in de toekomstige olie-inkomsten, zorgde ervoor dat meer dan 60.000 Surinamers zich registreerden en dat ruim 3.300 burgers al uitbetalingen ontvingen. Dit was geen liefdadigheid, maar een recht: een directe verdeling van de welvaart uit Suriname’s bodem, zoals olie uit Block 58. Santokhi benadrukte terecht dat RVI was opgezet voor participatie en transparantie, zodat het volk niet afhankelijk was van politieke gunsten. In een land waar armoede en ongelijkheid nog altijd heersen, bood RVI een concrete steun in de rug. Het gaf families de middelen om basisbehoeften te dekken, onderwijs te financieren of kleine investeringen te doen – een buffer tegen de economische schokken die Suriname al decennia teisteren. Zonder RVI blijft het volk overgeleverd aan de grillen van de regering, wat de kloof tussen rijk en arm alleen maar vergroot. Hoe pakken anderen landen het aan om rijkdommen van het land en volk eerlijk onder het volk te verdelen?

Deze regering is gierig

In een tijd waarin het Surinaams volk iedere dag weer geconfronteerd wordt met prijsstijgingen en pinarie en Suriname op de drempel staat van een potentieel welvarende toekomst dankzij haar olierijkdommen, is het stopzetten van het Royalties voor Iedereen (RVI)-programma door de huidige regering Simons Rusland een schaamteloze schending van de rechten van het volk. Een grote schande!

Dit initiatief, ingevoerd onder de vorige regering, was bedoeld om burgers direct te laten meeprofiteren van de inkomsten uit natuurlijke grondstoffen – een principe dat diep geworteld is in rechtvaardigheid en transparantie. Ex-president en VHP-voorzitter Chan Santokhi heeft dit besluit terecht bestempeld als een “grote schande”, waarbij een fundamenteel recht van het volk wordt afgenomen.

Het RVI-programma vormde een sterke steun in de rug voor Surinamers, en het per direct reactiveren is niet alleen noodzakelijk, maar ook een noodzaak. Het stopzetten getuigt van onnodige afgunst jegens het volk, creëert afhankelijkheid van incompetente politiek en druist in tegen de kernprincipes dat grondstofinkomsten direct ten goede moeten komen aan de burgers. Door dit te doen, schopt de regering tegen de rechten van het Surinaamse volk, houdt zij het electoraat gevangen in haar macht en bevordert zij nepotisme en clientelisme.

Vergelijking met Guyana

Een vergelijking met Guyana’s oliebeleid onderstreept de superioriteit van RVI als directe steun voor het volk. Guyana beheert haar olie-inkomsten via het Natural Resource Fund (NRF), opgericht in 2019 als sovereign wealth fund. Hoewel dit stabiliteit beoogt, merkt de massa weinig van de beloofde welvaart: ondanks een exploderende GDP blijft armoede hoog, met corruptie en ongelijkheid die voordelen opslokken. Elites en infrastructuurprojecten profiteren, maar burgers zien geen directe uitkeringen. RVI daarentegen biedt juist die directe participatie: burgers ontvangen royalties persoonlijk, bevorderend onafhankelijkheid en transparantie. Guyana’s model toont dat fondsen zonder directe distributie clientelisme voeden, terwijl RVI het volk empowert. Door RVI stop te zetten, kiest de regering voor Guyana-achtige elitestructuren, in plaats van echte volkssteun. Reactivering zou Suriname onderscheiden als een land waar grondstoffen écht het volk dienen, niet de machthebbers

Stopzetting Royalties voor Iedereen is afgunst van de NDP-NPS regering.

Immers zelf hebben ze wel allemaal dikke salaris verhogingen gehad, laten doorgaan en niet stopgezet.

De beslissing van de huidige regering om RVI stop te zetten is niets minder dan een daad van onnodige afgunst jegens het volk. Waarom zou een regering die zich sociaal-democratisch noemt, een programma afschaffen dat burgers empowered? Het lijkt erop dat de machthebbers niet willen dat het volk onafhankelijk wordt van politieke hand-outs. Door RVI te elimineren, creëert de regering een afhankelijkheid van incompetente politiek: burgers moeten nu smeken om subsidies of gunsten, wat de deur opent voor clientelisme. Politici kunnen stemmen kopen met selectieve hulp, in plaats van dat inkomsten rechtstreeks naar de mensen gaan. Santokhi wees er terecht op dat dit een breuk is met participatie; het volk wordt gereduceerd tot passieve ontvangers, gevangen in een web van politieke afhankelijkheid. Dit druist in tegen alle principes dat inkomsten uit grondstoffen – olie, goud, bauxiet – direct ten goede moeten komen aan het volk. Suriname’s natuurlijke rijkdommen behoren toe aan de natie, niet aan een elite die ze kan monopoliseren.

Vergelijking stopzetting door NDP-NPS met de situatie in Venezuela

De regering Simons-Rusland doet hetzelfde als wat de socialisten in Venezuela hebben gedaan. De consequenties zijn grote armoede en verarming van het volk. Een vergelijking met Venezuela’s oliebeleid illustreert de rampzalige gevolgen van staatscontrole zonder directe volksdistributie. Onder Hugo Chávez en Nicolás Maduro nationaliseerde Venezuela PDVSA, de staatsoliebedrijf, en gebruikte inkomsten voor sociale programma’s zoals misiones voor armoedebestrijding. Met ’s werelds grootste reserves (303 miljard vaten) piekte productie op 3 miljoen vaten per dag in de jaren ’90, maar stortte in tot onder 1 miljoen door corruptie, mismanagement en onderinvestering. Olie-rijkdom voedde nepotisme en clientelisme: elites verrijkten zich, terwijl het volk honger leed ondanks miljarden aan inkomsten. Sancties en recente VS-interventie (Maduro’s arrestatie in 2026) onderstrepen de chaos; herstel vereist miljarden en jaren. RVI vermijdt dit: directe uitkeringen voorkomen corruptie, empoweren burgers en zorgen voor transparantie. Venezuela’s model toont hoe staatsmonopolie leidt tot armoede en instabiliteit, terwijl RVI welvaart democratiseert. Door RVI stop te zetten, riskeert Suriname een Venezuela-achtig debacle. Reactivering zou corruptie blokkeren en het volk écht laten profiteren, in plaats van een falend systeem te kopiëren.

Vergelijking stopzetting door NDP-NPS met de situatie in Nigeria

Een vergelijking met Nigeria’s oliebeleid benadrukt de valkuilen van gecentraliseerd beheer zonder directe volksvoordelen, wat RVI’s model superieur maakt. Nigeria, Africa’s grootste olieproducent met reserves van 37 miljard vaten, beheert inkomsten via de Nigerian National Petroleum Corporation (NNPC), met royalties naar de federale begroting en lokale fondsen zoals de Niger Delta Development Commission. Ondanks miljarden aan export (meer dan 90% van forex-inkomsten), lijdt het land onder de ‘resource curse’: corruptie, olie-diefstal (tot 300.000 vaten/dag) en milieuschade in de Niger Delta, leidend tot armoede voor 40% van de bevolking. Elites en politici verduisteren fondsen via nepotisme en clientelisme, terwijl burgers geen directe uitkeringen zien – inkomsten verdwijnen in subsidies en infrastructuur die zelden materialiseren. RVI kontrasteert dit: directe royalties aan burgers zouden corruptie omzeilen, transparantie bevorderen en welvaart verdelen. Nigeria’s chaos toont hoe staatscontrole armoede perpetueert ondanks rijkdom; Suriname riskeert hetzelfde zonder RVI. Reactivering zou nepotisme breken en het volk empoweren, voorkomend een Nigeria-achtig falen waar grondstoffen elites verrijken, niet de natie.

VHP Royalties voor Iedereen lijkt op die van Alaska en het werkt heel goed

Een vergelijking met Alaska’s olie-uitkeringen toont RVI als een geïnspireerd, superieur model voor directe volksvoordelen. Alaska’s Permanent Fund (APF), opgericht in 1976, investeert olie-inkomsten en betaalt jaarlijkse dividends (Permanent Fund Dividend, PFD) aan residents – gemiddeld $1.000-2.000 per persoon, met pieken tot $3.269 in 2022. Dit fonds, met assets van $73 miljard, reduceert armoede, stimuleert economie en geniet hoge transparantie via constitutionele bescherming. Burgers profiteren direct, met minimale corruptie door strenge audits. Echter, recente bezuinigingen door begrotingstekorten tonen kwetsbaarheid voor politieke inmenging. RVI bouwt hierop voort: directe royalties zouden Suriname’s olie-rijkdom (Block 58) democratisch verdelen, armoede aanpakken en onafhankelijkheid bevorderen, zonder de valkuilen van centrale fondsen. Alaska’s succes bewijst dat directe uitkeringen werken, maar Suriname’s stopzetting riskeert clientelisme. Reactivering zou corruptie voorkomen, het volk empoweren en Suriname positioneren als voorbeeld, waar grondstoffen welvaart creëren voor allen, niet elites.

NDP-NPS, Simons en Rusland spugen in het gezicht van het volk en rechtstaat

Bovendien schopt deze beslissing tegen de fundamentele rechten van het Surinaamse volk. De grondwet en internationale verdragen benadrukken dat burgers recht hebben op een eerlijke verdeling van nationale welvaart. Door RVI stop te zetten, houdt de regering het electoraat gevangen in haar macht, wat leidt tot nepotisme: familieleden en partijvrienden krijgen voorrang bij banen en contracten, terwijl het volk achterblijft. Clientelisme floreert in zo’n systeem – stemmen worden geruild voor persoonlijke gunsten, in plaats van beleid dat iedereen ten goede komt. Stoppen van de Royalties voor Iedereen treft juist de kwetsbare groepen: studenten, armen en boeren die extra ondersteuning nodig hebben, mensen die een woning willen bouwen, een klein bedrijfje willen beginnen of diep in de schulden zitten. Deze regering Simons-Rusland houdt deze grote groep Surinamers klein en gevangen in armoede. De regering lijkt blind voor de realiteit dat deze initiatieven de ruggengraat vormen van sociale mobiliteit. In plaats van te bouwen op wat werkt, breekt ze af uit politieke rancune, wat getuigt van een kortzichtige afgunst die het volk schaadt.

Stel je voor: met RVI geactiveerd, zouden burgers maandelijks een aandeel ontvangen, wat armoede vermindert en de economie stimuleert. In plaats daarvan houdt de regering de touwtjes strak, bevorderend een cultuur van afhankelijkheid die nepotisme in de hand werkt.

Het is tijd om te erkennen dat het stopzetten van RVI niet alleen een beleidsfout is, maar een aanval op de democratie. Door het volk uit te sluiten van grondstofinkomsten, creëert de regering een machtsmonopolie dat clientelisme institutionaliseert. Burgers worden gereduceerd tot stemvee, afhankelijk van politieke genade. RVI is geen luxe, maar een noodzaak – een sterke steun in de rug die het volk verdient. Het per direct reactiveren zou een signaal zijn van echte vooruitgang: weg met afgunst, weg met afhankelijkheid, en welkom aan een rechtvaardige verdeling.

Conclusie:

Voer de Royalties voor iedereen meteen in, het geld is niet van je vader Simons en Rusland. Zelf hebben jullie wel de dikke salaris verhogingen die de vorige regering had besloten behouden. Maar de Royalties voor Iedereen voor het arme volk hebben jullie stopgezet. Jaloezie, afgunst en het volk dom en afhaneklijk houden. Men heeft jullie door. Als er nu verkiezingen gehouden zouden worden zouden jullie het merken. Nul-zetels!

Het stopzetten van het Royalties voor Iedereen (RVI)-programma is een flagrante aanval op de rechten van het Surinaamse volk, gedreven door politieke afgunst en een hang naar macht. Alaska’s directe dividends reduceren armoede en bevorderen transparantie, een model dat RVI nabootst met persoonlijke uitkeringen.

Door RVI te elimineren, creëert de regering afhankelijkheid en machtsconcentratie. Herstel van de Royalties voor Iedereen is cruciaal; het volk verdient geen elitestructuren, maar echte welvaart. Per direct reactiveren zou corruptie blokkeren, burgers empoweren en Suriname onderscheiden als land waar grondstoffen het volk verheffen. Weg met afgunst; welkom aan rechtvaardigheid. Het volk heeft genoeg geleden – tijd voor actie en een welvarend Suriname.