Suriname bevindt zich op een zorgwekkend punt in de electorale geschiedenis van het land, met toenemende signalen van etnische verdeeldheid die het politieke landschap domineren want de Viagra partijen hebben het land keurig verdeeld.

In aanloop naar de verkiezingen van 2025, die zich dreigen te ontpoppen tot de meest etnisch verdeelde in de post-onafhankelijkheidsgeschiedenis, worden verschillende factoren aangedragen als drijvende krachten achter deze polarisatie.

De berechting van Bouterse zou staan voor berechting van de niet hindoestanen in Suriname. Nog scherper gesteld: zou staan voor brechting van Blaka Mangs door Koelies. Maar what about al die Koelies waar Desi van hield in zijn partij en what about die koelies die van Bouta houden? Moeten als deze domme koelies die nu met de nek worden aangekeken door de blakamangs die van Desi houden stoppen met houden van Desi en gaan houden van Chan? Zo absurd is de verdeling op dit moment aan het oplopen.

De Vooruitstrevende Hervormingspartij (VHP) staat centraal in deze discussie, en zij draagt de last van beschuldigingen met betrekking tot het proces tegen Desi Bouterse. Velen zien dit als een etnisch beladen scenario, waarbij het politieke toneel veranderd is in een arena waarin verschillende etnische groepen lijnrecht tegenover elkaar lijken te staan.

De beschuldigingen dat de VHP het proces Bouterse zou orchestreren als een etnische aangelegenheid, voeden de groeiende verdeeldheid. Dit legt de nadruk op etniciteit in plaats van op rechtvaardigheid en versterkt de perceptie dat politiek in Suriname wordt beïnvloed door etnische affiliaties.

Een ander punt van zorg betreft de monetaire politiek onder leiding van president Santokhi. Critici beweren dat de “blakamangs” zwaarder getroffen worden door economische maatregelen, wat leidt tot toenemende armoede en ongelijkheid tov de andere etnische groepen. Deze beweringen voeden op hun beurt de perceptie van een bewuste etnische economische oorlog, waarbij economisch beleid wordt gebruikt als instrument van verdeeldheid.

De vrees is dat deze etnische spanningen in 2025 zullen uitmonden in een verkiezingsproces waarbij etnische loyaliteit de boventoon voert. Als het volk van Suriname inderdaad op basis van etniciteit gaat stemmen, zou dit verstrekkende gevolgen hebben voor de sociale cohesie en nationale eenheid en verdere ontwikkeling van het land.

Om deze negatieve trend te keren, is het van essentieel belang dat Surinaamse politieke leiders een inclusieve en verenigende visie omarmen. Het vermijden van etnische politiek en het bevorderen van beleid dat alle bevolkingsgroepen ten goede komt, is cruciaal om Suriname op een pad van harmonie en samenwerking te brengen.

De uitdaging is nu voor de politieke klasse om af te stappen van etnische verdeeldheid als strategie en zich te richten op het creëren van een politiek klimaat waarin burgerschap en nationale eenheid vooropstaan. Alleen zo kan Suriname de komende verkiezingen ingaan met de hoop op een samenleving die verenigd is in diversiteit, in plaats van verdeeld door etniciteit.

Maar gaat het lukken nu Chan weer Pres wil worden? Gaat het lukken nu Chan de schuldenlast heeft verhoogd? Gaat het lukken nu Suriname in 2025 keihard etnisch gaat stemmen?

Opmerkelijk hoe een veel belovende, alle kaarten in handen hebbende President als Chan in een korte tijd zichzelf en zijn droomteam compleet heeft overschat en het land en de situatie met veel onbegrip heeft onderschat.

Is er nu geen buitenlandse reis of benoeming meer voor Chan te regelen? Want de puinhopen van Suriname heeft hij alleen maar nog meer opgestapeld met nog een grotere puinhoop erbij: 2025 blakamang-koelie verkiezing.