Diaspora gaat niet investeren in Suriname, NDP vertelt verhaaltjes die niemand gelooft

Als de NDP zegt dat je moet investeren in Suriname dan moet je oppassen. Hoe kan uw geld veilig zijn in een land onder leiding van een partij die Suriname iedere keer failliet heeft gemaakt? Het bewijs is meerdere keren geleverd. Zo gauw een NDP regering langs de Surinaamse banken rijdt, zijn alle banken failliet. Zonder OMO’s waren alle Surinaamse banken over de kop gegaan en was u uw spaargeld kwijt. Dit is geen verhaal dit is een feit. De NDP figuren hadden allemaal geld geleend bij de Surinaamse banken met grond die ze hadden gehad van hun vriendjes en die leningen nooit terug betaalt.

De vraag is nu, waarom zou u deze NDP regering met dezelfde mensen als Adhin geloven? Een ezel en de steen, u mag zelf stoten!

De recente uitlatingen van NDP-vertegenwoordigers in Amsterdam klinken op papier als een visie die hoop moet geven. Identiteit, verbondenheid en economische ontwikkeling worden gepresenteerd als de drie pijlers waarop Suriname zijn toekomst kan bouwen. De diaspora moet daarin een centrale rol spelen. Niet langer als buitenstaanders, maar als volwaardige partners in de ontwikkeling van het land.

Het is een mooi verhaal. Te mooi.

Want wie de economische realiteit onder ogen durft te zien, begrijpt dat deze visie vooral een politiek narratief is dat losstaat van de harde feiten. Suriname verkeert in een diepe economische kwetsbaarheid, en de regering die nu aan het roer staat, heeft een historisch track record dat weinig vertrouwen geeft dat die situatie zal verbeteren. In die context wordt de diaspora gepresenteerd als oplossing, terwijl zij in werkelijkheid nauwelijks de middelen of de prikkels heeft om die rol te vervullen.

De diaspora: emotie versus economische realiteit

De diaspora wordt in het verhaal van NDP-vertegenwoordigers neergezet als een slapende reus. Een groep Surinamers in Nederland die, als zij eenmaal de juiste juridische en emotionele erkenning krijgen, massaal zal investeren in hun land van herkomst.

Maar dat beeld klopt niet.

De Surinaamse gemeenschap in Nederland bestaat grotendeels uit werkende middenklasse huishoudens. Mensen die zelf onder druk staan door stijgende kosten, inflatie en een steeds duurdere woningmarkt. De financiële ruimte die zij hebben, wordt primair gebruikt voor hun eigen stabiliteit en die van hun directe familie.

De geldstromen die wel richting Suriname gaan, zijn geen investeringen. Het zijn overmakingen om familie te ondersteunen. Geld voor dagelijkse uitgaven, voor medische kosten, voor basisvoorzieningen. Dat geld houdt gezinnen overeind, maar het bouwt geen economie op.

Er is een fundamenteel verschil tussen geld sturen en investeren. Dat verschil lijkt in de politieke retoriek volledig genegeerd te worden.

Vertrouwen: de ontbrekende factor

Investeren begint niet bij emotie. Het begint bij vertrouwen.

En juist daar wringt het.

De NDP heeft in haar geschiedenis laten zien hoe fragiel economische stabiliteit kan zijn wanneer bestuur wordt gedreven door politieke belangen in plaats van economische logica. De erfenis van eerdere regeringsperiodes is er één van schulden, inflatie en institutionele verzwakking. Dat is geen interpretatie, dat is een patroon.

Wat we vandaag zien, is geen duidelijke breuk met dat verleden. Integendeel. De oude reflexen zijn zichtbaar. Vrienden en vertrouwelingen krijgen ruimte, terwijl structurele hervormingen uitblijven. Er wordt gesproken over strategieën richting 2050, maar de problemen van vandaag worden nauwelijks aangepakt.

Waarom zou iemand investeren in een systeem dat zijn eigen regels niet consistent toepast en een reputatie heeft het land iedere keer failliet te maken? Wie is gek?

Inflatie: het probleem dat niet wordt benoemd

Het meest opvallende aan het verhaal van de NDP is misschien wel wat er níet in zit.

Inflatie.

Suriname staat onder zware druk van stijgende prijzen. Niet alleen door externe factoren zoals geopolitieke spanningen en olieprijzen, maar ook door interne kwetsbaarheden. De economie is afhankelijk van import, waardoor elke internationale prijsstijging direct doorwerkt in de lokale markt.

Daarbovenop komt een gebrek aan consistent beleid. De keuze om internationale financiële discipline los te laten zonder een geloofwaardig alternatief te presenteren, heeft het vertrouwen van investeerders verder onder druk gezet.

Zonder dat anker ontstaat ruimte voor onzekerheid. En onzekerheid is de grootste vijand van investeringen.

Toch blijft het opvallend stil over de vraag hoe deze regering de inflatie concreet denkt te beteugelen. Er wordt gesproken over kansen, over olie, over diaspora, maar niet over de prijs van brood, brandstof en bouwmaterialen die dagelijks stijgt.

Jongere generatie Diaspora wil niets van Suriname

De realiteit is eenvoudig: kapitaal kiest niet op basis van nostalgie. Let op: de ouder van de jongere Surinamers verdienden minder dan de nieuwe generatie Diaspora en die hebben andere manieren van kijken naar Suriname en de bende die zich daar iedere 5 jaar profileert. De jongere generatie reist en ziet meer dan alleen Suriname waar hun ouders ziekelijk ieder jaar naar toe gaan zonder doel.

De nieuwe generatie Surinamers in Nederland denkt anders dan hun ouders. Zij zijn opgegroeid in een omgeving waar financiële planning, risicospreiding en rendement centraal staan. Zij hebben geen vanzelfsprekende emotionele drang om te investeren in Suriname.

Voor hen is de afweging zakelijk. En die afweging valt op dit moment niet in het voordeel van Suriname uit.

Waarom zou je investeren in een land met hoge inflatie, beperkte rechtszekerheid en een onvoorspelbaar beleid, als je in Nederland stabiel rendement kunt behalen met aanzienlijk minder risico?

Dat is geen gebrek aan liefde voor Suriname. Dat is rationeel gedrag.

Olie als belofte, maar zonder fundament

De verwijzing naar toekomstige olie-inkomsten is een bekend element in het politieke discours. Olie wordt gepresenteerd als de motor die alles in beweging zal brengen.

Maar olie is geen oplossing. Olie is een instrument.

Zonder sterke instituties verandert olie van kans in probleem. De geschiedenis van grondstofrijke landen laat dat keer op keer zien. Waar transparantie ontbreekt, groeit corruptie. Waar discipline ontbreekt, groeit afhankelijkheid. De vraag is dus niet hoeveel olie Suriname zal produceren. De vraag is hoe de opbrengsten zullen worden beheerd.

En op die vraag blijft het antwoord vaag.

Oude politiek in een nieuw jasje

Wat vooral opvalt, is dat de huidige regering weinig doet om zich te onderscheiden van haar verleden. De structuren blijven hetzelfde, de reflexen blijven hetzelfde en de prioriteiten lijken onveranderd.

Er wordt gesproken over samenwerking en toekomstvisie, maar tegelijkertijd ontbreekt de daadkracht om de fundamentele problemen aan te pakken. De economie wordt geconfronteerd met externe schokken, terwijl intern beleid achterblijft.

Dat is geen strategie. Dat is uitstel.

De illusie van de diaspora

De conclusie is onvermijdelijk. De diaspora zal Suriname niet redden. Niet omdat zij dat niet wil, maar omdat de voorwaarden ontbreken.

Zolang de economie instabiel is, zolang inflatie niet onder controle is en zolang beleid onvoorspelbaar blijft, zal kapitaal wegblijven. Dat geldt voor buitenlandse investeerders, maar net zo goed voor de diaspora.

De nieuwe generatie Surinamers in Nederland heeft andere mogelijkheden. Zij investeren in markten waar zekerheid en rendement hand in hand gaan. Suriname moet concurreren met die realiteit.

En op dit moment verliest het die concurrentie.

---

Conclusie

De NDP houdt Surinamers in Suriname al heel lang voor de gek. En proberen ze het ook bij de Surinaamse diaspora. Maar niemand trapt erin. Onder Chan waren er beloften en onder deze regering NDP met wat bijraapsels ook. Feit is de Diaspora heeft geen geld. De visie van de NDP is ambitieus. Maar ambitie zonder fundament blijft een verhaal.

Zolang de regering de harde economische vraagstukken blijft ontwijken en vasthoudt aan oude patronen, zal geen enkele diaspora-strategie het verschil maken.

De wereldwijde inflatie, de stijgende olieprijzen en de interne kwetsbaarheid drukken zwaar op de economie. Dat zijn geen abstracte problemen, dat zijn dagelijkse realiteiten voor elke Surinamer.

En die realiteit vraagt om beleid. Geen beloftes en praatjes van NDP in Nederland. Men onderschat de jaloezie die heerst bij Surinamers naar hun Surinaamse broeders en zusters. Nu denken Surinamers vooral dat de diaspora hun olie wil. Willen Alexander wil hun olie. Er is nog niet eens olie. Er was Bauxiet, Goud, Hout, Vis, Zon, alles en in 50 jaar heeft men er niets van gebakken. En nu wil de diaspora en Willem Alexander de Olie van Suriname. Wat een lachertje….

Tot die tijd blijft het verhaal van de diaspora precies dat: een verhaal, drongoemang tori die NDP als geen ander goed weet te vertellen met als resultaat een meervoudig failliet Suriname. Dat is de legacy van de NDP. Investeer, we zullen zien!

dr. Ashwin Ramcharan