De Nederlandse Justitie zou de nieuwe controversiële strategie van Suriname moeten overwegen, waarbij topcriminelen zoals Willem Holleeder en Riduan T. bewust worden toegestaan om via Suriname verder te vluchten. Deze strategie, die aan populariteit lijkt te winnen, is kostenbesparend, land zuiverend en effectief te zijn in Suriname. Een volk wil in rust een Djogo kunnen drinken en niet dapper opstaan voor haar principes.

Achtergrond:

De stilte omtrent de vermeende vlucht van de voormalige Surinaamse president, Desi Bouterse, en andere politieke figuren heeft bijgedragen aan het ontstaan van deze nieuwe vluchtstrategie. Het feit dat deze invloedrijke personen ongestoord hun geboorteland hebben verlaten, heeft Nederland ertoe aangezet om een vergelijkbare benadering te bestuderen op haar haalbaarheid.

De samenwerking tussen Nederland en Suriname:

In de afgelopen jaren hebben Nederland en Suriname samengewerkt op verschillende gebieden, waaronder justitie. Een belangrijk onderdeel van deze samenwerking was het uitwisselen van informatie en het ondersteunen van elkaars gerechtelijke procedures. Het lijkt erop dat deze samenwerking nu een onverwachte wending kan nemem met de overname van de vluchtstrategie van Suriname door Nederland.

Het voordeel van bewuste medewerking van de justitie:

Het bewust laten vluchten van topcriminelen via Suriname geeft de Nederlandse Justitie diverse voordelen. Allereerst bespaart het aanzienlijke financiële middelen die anders zouden worden besteed aan langdurige en kostbare gerechtelijke processen. Daarnaast voorkomt het ook onnodig gevaar voor mogelijke confrontaties tussen de verdachten en justitiële autoriteiten. Dit allemaal naar intelligent voorbeeld van Suriname.

Morele en ethische implicaties:

Deze nieuwe strategie roept echter vragen op over de morele en ethische implicaties ervan. Het bewust toelaten van topcriminelen om te vluchten lijkt in tegenspraak met het streven naar gerechtigheid en het beschermen van de samenleving. Bovendien kan het de indruk wekken dat de Nederlandse Justitie nalatig is in haar verantwoordelijkheid om criminelen voor het gerecht te brengen.

Conclusie:

Terwijl Nederland lijkt te hebben gekeken naar Suriname als een voorbeeld voor deze controversiële strategie, moeten er serieuze vragen worden gesteld over de effectiviteit en de ethische dimensies ervan. Hoewel het besparen van geld en het voorkomen van gevaarlijke confrontaties op het eerste gezicht aantrekkelijk lijken, is het belangrijk dat gerechtigheid en de bescherming van de samenleving altijd voorop blijven staan in het streven naar rechtshandhaving.

Nederland zal naar verwachting toch de strategie niet overnemen van Suriname omdat ze anders uit de EU geknikkerd zou kunnen worden en de regering van Nederland de grote grap van Europa zou worden. Dat is niet Nederlands.

Suriname mag als ex-kolonie haar eigen troep opruimen want de kolonisator past wel op met het overnemen van tropische character pathologieën van een ex-kolonie als Suriname die zich met dergelijk justitiële lafheden laat kwalificeren als bananenrepubliek.